Kitabı okurken yaşadığım duygular ifade edilemez… Bizim okumaya dayanamadıklarımızı insanlar yaşamış. Tekrar anladım ki savaşın da bir ahlakı falan yok, savaş düpedüz ahlaksızlık. Çünkü her zaman en çok zararı gören masum insanlar oluyor. Ve maalesef 20. Yüzyılda Müslüman Boşnakların yaşadıklarını görmezden gelen koskoca dünya, 21. Yüzyılda da Müslümanların, insanların, çocukların cânice katledilmelerine seyirci olmaktan öteye gidemedi.
Yazarın anlatımı muhteşemdi, kendimi o esir kampında Suada’nın yanındaymış gibi hissettim çoğu zaman, sanki sarılıp ona ‘umudunu kaybetme bu günler geçicek, beyaz zambaklar ülkesinde acıyla, kanla bulanmış da olsa bir gün yeniden güller açacak’ demek istedim.