Romanın daha başında bunun gerçek bir hikaye olduğu bilgisi var. Fakat okurken yine de bir kurgu gibi okumaya niyetliyseniz her adımda bir gerçek isimle dürtülmeniz mümkün. Böyle kitapları ve satır aralarında gerçeklik kovalamayı seviyorum.
Zengin bir konağı olan İbrahim Efendi'nin saraydaki görevinden, ailesinden uzun uzun bahsetmeden önce adeta "çok mal haramsız olmaz" gereğince onun kardeşlerinin hakkını nasıl zapt ettiğini ve kardeşlerin en büyüğü olarak onlara sahip çıkacağı yerde adeta onları rakip gibi gördüğünü anlatır. Bu görüşe ters bir şekilde de erkek kardeşi ve hanımının nerdeyse birer koruyicu melek gibi bu ailenin her müşkülünde onların yanında duruşunu hayretle okuruz.
Hikaye bir eski zaman masalı gibi ramazan ayı sofralarından, Osmanlı'nın son zamanlarının sofra ve harem adabından, eğlencelerinden, çeyizlerinden, giyiminden, takı zevkine kadar uzun uzun hayalleri süsleyerek yükselir ve adeta bu zenginlik Paşa'nın vefatından sonra yokuş aşağı bir düşüş hikayesine dönüşür. Bu sefer de ahlakî anlamda yozlaşmışlığımızın ve aldatmaya/aldatılmaya olan meylimizin romanıdır. İbrahim Efendi konağının bu akılsız iki varisinin(Şevkiye ve Şükriye Hanım) cahillik ve kibirleri yüzünden düştükleri hali ibretle okuruz.
Samiha Ayverdi'nin güçlü üslubu tasvirdeki başarısıyla film izler gibi alternatif tarih okuması sayılabilir.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.