Tezer Özlü’nün kitaplarını okumayı hep ertelerim. Sanki yanlış bir zamanda okursam ya da hızlıca okursam saygısızlık edeceğim. Çünkü onun kitaplarını okumak değil yaşamak gerekir. Bu yaşadığım ikinci kitabıydı…
100 sayfalık bir kitapta hem çocuk oldum, büyüdüm, yaşlandım, öldüm, ölümden döndüm. Bazı cümleler vardı ki yaşamak istedim, bazıları vardı ki yaşamak anlamsız geldi. Ama her cümlede onu anladım. Sanki Tezer Özlü’nün beynine, kalbine açılan bir yoldu bu kitap. Onun gittiği otellere gittim, kaldığı odalarda kaldım, beklediği tren garlarında hayatı sorguladım… Pavese’ye onun gözünden baktım.
Kısacası bu kitapta bir hikaye okumuyorsunuz. Bir kişi oluyorsunuz. Tezer Özlü olup onun gözünden bakıyorsunuz dünyaya. Olay örgüsü yok. Yalnızca düşünceler. Sevdiği yazarlar ve gittiği yerler.
Birkaç saatliğine hayatı onun penceresinden yaşamak isteyenlere…
·
732 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.