gerçekten dostoyevski'nin en kötü kitabı mı yoksa insanlar yazarın ilk kitabı olduğu için bu kitabın "acemice" olması gerektiğine dair kendilerini ikna mi etmişler? bana kalırsa ikincisi. insancıklar'a genel yargıdan ötürü sıfır beklentiyle başladım ve -belki de bu yüzden- çok beğendim. varenka karakteri özellikle o kadar bendi ki, sürekli ne denli nostalji insanı olduğundan yakınıp kötü anılarını dahi artık güzel bulduğunu anlattığından dolayı karakterden asla kopamadım. devamlı, bakın gerçekten devamlı, cümlelerin altını çiziyordum, artık ellerim dahi kalem lekesi olmuş durumda çizmekten. yoksulluğu ve melankoliyi o kadar iyi yoğurmuş ki dostoyevski, insanların bu kitaba olan yorumlarına şaşırdım o yüzden. anılar gerçekten bir kitap gibi, bazı sayfaları sizi sarmaz ya da nefret ettiğiniz olur ancak kitap rafta tozlanmaya başlayınca o tozu silkelemek; belki kitabı da en baştan okumak istersiniz. bu düşünceyi yazarın iyi yansıttığını düşünüyorum. umarım varenka karakteri de hayatta mutluluğu bulmuştur, kitabın sonu bir tık üzdü çünkü beni.
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.