David Foenkinos | Güzelliğe Doğru
🪻“Etrafımızda o kadar çok acı görüyoruz ki sonunda kendimizi unutuyoruz.”
Antoine Duris, herkes tarafından çok sevilen bir sanat tarihi profesörüyken, bir anda istifa eder. Herkesi şaşırtan bir karar olur bu. İstifasından sonra dünyaca ünlü ressamların renkli tablolarının yer aldığı Musee d’Orsay’de salon bekçisi olmak için Paris’e taşınır. Bunu yaparken de amaçladığı tek şey vardır ve bunu tek çare olarak görür: Güzelliğe yönelmek.
Kimsenin anlam veremediği ani bir değişimdir bu. Bir portreye saatlerce bakıp düşünen bu tuhaf karakterin içinde ne yattığını kimse tahmin edemez. Oysa onun sessizliğinde korkunç bir sır vardır. Bu sır ise öğrencisinin yüzüdür.
Yazarın kaleminden okuduğum ilk eserdi. Ben kalemini oldukça etkileyici buldum. Bu kitap beni duygudan duyguya sürükledi. Yer yer tebessüm edip, yer yer çok sinirlenerek okuduğum ve sonunda ise ağladığım bir eser oldu.
Bir çırpıda okunan ama etkisi uzun süre bizi terk etmeyen bu eser, genç bir kadının yaşadığı bir trajediyi bizlere sanat üzerinden aktarıyor. Sanatın , insanların hayatına etki etme gücünü görüyoruz. Güzelliğin, çirkinlik üzerinde bir pansuman görevi görebileceğini anlatıyor.
Kitabı okurken bizi en çok etkileyecek olan şey ise, kadın ve çocuk olmanın ne kadar zor olduğunu bir kez daha öğrenmek zorunda kalmamız. Zaten hiç unutamadığımız bir şeyi tekrar nasıl öğrenebiliriz derken her seferinde acı bir şekilde tekrar tekrar öğreniyoruz ne yazık ki.
🪻“Ve sadece ara sıra atan bir kalple yaşamak zordu.”
🪻“Belki de gerçek anlamda yakın olmanın tanımı buydu: İnsanın kendini boşluğu doldurmak zorunda hissetmemesi.”
🪻“İnsan bir tabloyla konuşarak kendini tedavi edebilir miydi?”
·
116 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.