O kadar çok damarlarıma işledi ki… Ruhumun derinliklerine dokunan, kendimi tanımamı sağlayan bir yolculuğun kapılarını araladı. Her sayfasında, kendi kırılganlıklarımı, karanlık taraflarımı ve o karanlıkta aradığım küçücük mutluluk ışıklarını buldum. Bazen gülümseyerek bazen de içimden bir şeyler koparak okudum.
Kitap boyunca yazarın dürüstlüğü ve cesareti karşısında hayran kaldım. Onun kelimeleriyle sanki kendi düşüncelerimi, o sessiz çığlıklarımı okuyordum. “Evet, tam da böyle hissediyorum,” dediğim anlarda gözlerim doldu. Hayatın ağırlığını sırtımda taşırken, küçük kaçış noktaları arayan ruhum bu kitapta kendini buldu. Tatlı bir şey yemenin o anlık huzuru, içimdeki kaosu kısa bir süreliğine susturmayı başardı.
Bu kitap, sadece bir anlatı değil; bir ayna. Bana gösterdiği şeyler bazen korkutucuydu, ama aynı zamanda rahatlatıcı. Hepimiz farklı şekillerde savruluyoruz hayatta, ama bu savrulmaların içinde birbirimizi bulabiliyoruz. Kitap, “yalnız değilsin” diyordu sanki; bu, içimde bir umut kıvılcımı yaktı.
Şimdi, her duyguyu iliklerime kadar hissederken, bir tatlıdan fazlasını arıyorum belki de: kendimi, huzuru, affetmeyi… Ama biliyorum ki, hayat ne kadar zor olursa olsun, hep bir yerde bizi ayakta tutacak bir şeyler var. Bu kitap bana bunu hatırlattı.
·
263 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.