"KÖR" BAYKUŞ - MANİDAR ...
Ya içindesindir zamanın, ya dışında, ya da zaman hiç yoktur olmamıştır. Mekansız, karanlık bir romandan selamlar...
Kahramanımız kimdi? tanıyamadık. Sanki herkesti. Ya da hiç kimse... Zaten kendisi de kendini tanıyamamıştı. Sahi, hangimiz kendimizi tanıyoruz ki?.
Bir rüyanın içinde bir oraya bir buraya koştururken buldum sanki kendimi Kör Baykuş'u okurken. Olayları öyle gerçekmiş gibi anlatmış ki aslında gerçek mi düş mü anlayamadan okuyoruz neredeyse tamamını. Romanın sonunda farklı kişilerin aslında aynı kişiler olduğunu anlıyoruz. O hayali melek kız ile 'kahpe' diye tasvirlediği karısını. 2 ay 4 gün süresini de farklı yerlerde ikisi için de kullanıyor zaten. Yaşlı amca, cenaze aracı şoförü.. vs. Ağır psikolojik tasvirlerle dolu bir kitap. Ama bu psikoloji insanı rahatsız etmiyor gayet merak ile ilerliyorsunuz. Bir yerde insan olmaktan bahsediyor. Aslında olamamaktan. 'Belki de benim gökyüzünde hiç yıldızım yoktu, olmamıştı.' diyor. Var mıydık ki, yok olmaktan korkuyoruz.' Der gibi. Öylece bekliyor ölümü.
Roman boyunca karanlıktan daha karanlığa ilerliyor. "Ben başka türlüsünü değil sadece zehirlenmiş bir hayatı yaşayabilirim" diyor. Gitgide çürüyen ve çöken bir hayatı.
Aslında en korktuğu da ölmek, aslında ölmek değil, "Yarın ölebilirim, kendimi tanıyamadan." diyor. Aslında korktuğu karanlık buydu. O kadar yalnızdı ki, gölgesine kendini tanıtmak istiyordu.
Okuduğum süre boyunca bu incelemede yazdığım gibi karmakarışık düşünceler ve duygular içindeydim hala da toparlamadı aklım. Hem bu kadar ağır hem de bu kadar sürükleyici bir deneyim uzun zamandır okumamıştım.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.