Fahreinheit 451’de distopik bir evrenle karşı karşıyayız. Açıkcası kitap sadece abarttığıyla kalmış. Kurgu olarak bence arka planı çok boş kalan bir kitap. Evet tamam kitaplar yasaklanmış, itfaiyeciler artık kitap yakıyor falan da ee neden yani? Ne olmuş bu evrende ? Kitaplar ve düşünmek neden yasak? Bu tarz kurguları okuduğumda sadece olayları değil arka planını, oradaki gücü ve bu gücü elinde tutanların amaçlarını hissetmek isterim. Bu şekilde yasak diyip sadece sözlerle korkutmaya çalışmak kitaptan alınan hazzı azaltıyor. Kitaptan etkilenmememin ve hatta sevmemin bir diğer sebebi kesinlikle dili. Genel olarak bir çok amerikalı yazar edebi olarak yavanlıklarını kapatabilmek için okurları aşırı tasvire boğuyorlar ama bu durum kitaplarda sadece okuma zorluğu çıkartıyor. Kitapta yazar heyecan hissettirmek için sürekli ondan geriye sayıyor aynı kelimeleri tekrarlıyor ve geldi geliyor gibi söylemlerde bulunuyor ve bunların kurguya katkısı yok denecek kadar az. Bunları kaldırıp kitabı dörtte birine düşürüp basit bir öykü kitabı olarak yayınlasaymış çok daha iyi olabilirmiş diye düşündüm okurken. Yazarın genel olarak sürekli bize bir mesaj verme amacı var. Satır aralarını okumaya hiç gerek yok çünkü zaten oraları boş bırakıp her yere mesajını yazmış paragraflarca. Ayrıca kitapta maalesef beni rahatsız eden bir diğer konu çeviri. Yani prezentabl kelimesini çevirmek o kadar zor olmasa gerek diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Türkçe bir kitap okurken arada İngilizce kelimeler görmek (kurguya katkısı olmayan gayet çevirilebilir basit kelimlerden bahsediyorum) bence doğru değil. Gerçekten okurken sanki internetten yavan ve basit bir kitap okuyorum hissi bıraktı. Bu yüzden gerçekten sevmedim ve çok abartıldığını düşünüyorum.
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.