"Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.
Kimseye anlatılamaz bu dertler, çünkü herkes bunlara nadir ve acayip şeyler gözüyle bakarlar. Biri çıkar da bunları söyler ya da yazarsa, insanlar, yürürlükteki inançlara ve kendi akıllarına göre hem saygılı hem de alaycı bir gülüşle dinlerler bunları. Çünkü henüz çaresi de, devası da yok bu dertlerin. Tek ilâç şarap yardımıyla unutmaktır; afyonun ve uyuşturucu maddelerin sağladığı sahte uykudur. Ama ne yazık ki bu tür devaların da etkileri geçicidir, acıyı kesecekleri yerde çok geçmeden daha da şiddetlendirirler."
(Sayfa: 15)
Son yıllarda ilk defa İran edebiyatından bir kitap okudum ve diğer okuduklarıma göre farklı bir tarzı var.
Kör Baykuş ruhu depresif yönde etkiliyor. İyi, kuvvetli hissedildiği bir dönemde okumakta fayda var..
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.