Spoiler...
.
.
.
.
.
Badem, yani amigdala. Amigdala ise beyindeki bir yönetim bölgesidir. Bu bölge, insanın korku, mutluluk, öfke gibi temel duygularından sorumludur.
Düşünsenize, ağlayamıyorsunuz. Aile üyeleriniz acı çekiyor, ancak siz hiçbir duyguyu hissetmiyorsunuz. Bu sırada, anneniz böyle isterdi diye "normal" biri gibi hayata yetişmeye çalışıyorsunuz. İşte, bu kitabın konusu. Amigdala bozukluğu nedeniyle birçok sorunla karşılaşan ve birçok kalıba sokulan Yunjae'nın bakış açısını okuyoruz. İnsan duygularının önemli olduğunu bir kez daha gördüm. Bu da bana duygularımıza daha çok ses vermemiz, onlara sahiplenmemiz gerektiğini gösterdi.
Yan karakterler bende daha çok iz bıraktı.
Gon'dan başlarsak , her insan gibi ben de bir soğudum ama sonrasında kitabın verdiği ders yüzüme tokat gibi çarptı. Gon doğduğumundan bir süre sonra öz ailesinden uzak düşmüş ve bunun üzerine girdiği her ortamda birçok ismi ve karakteri olmuş.
Bu olay Gon'un kendi içinde kaybolmasına sebep oluyor ve bu kayboluşlar, ona ağır yaralar bırakıyor. Yıllar sonra ailesine kavuşsa bile mutlu olamıyor çünkü bazı beklentileri oluyor. Normal beklentiler bunlar. Babasının ona nasıl büyüdüğünü, hayalinin olup olmadığını sormasını istiyordu.
Gon'un çok daha derin bir karakter olduğunu bir kez daha anladım. Her insan gibi onunda farklı bir dünyası vardı.
'İnsanlar gerçekten kötü mü, yoksa kötü olmak zorunda mı kalmışlar?' sorusunu çokça Gon yüzünden kendime sordum.
Gon'un hayatı Yunjea'nın girmesiyle birlikte değişiyor.
Başta Gon, Yunjea'ya özeniyor, hiçbir duygu hissetmediği için. Kendisinin de öyle olmasını istediğini söylüyor. Oysa Yunjea da normal olabilmek, insanları anlayabilmek için duyguları hissetmeyi deneyimlemek istiyor.
Bu da bana, insanların sahip olduğu özelliklerin iyi mi kötü mü olduğunu bilemeyeceğimizi ve belki de özendiğimiz şeyin aslında o kişiye ne kattığını, ne kadar çaba gösterdiğinden habersiz olduğumuzu gösterdi. Bu yüzden de kendimize odaklanmalıyız.
Diğer karakterler de izlerle dolu ancak Gon hikayeye birçok şey kattığı için değinmek istedim.
Dili çok güzeldi, gerçekten akıcıydı.
Birçok önemli ve güzel konuya değinmişti.
Sonlarda gözlerim dolu dolu okudum hele ki Yunjea ilk gözyaşlarını döktüğünde benim de gözyaşım aktı.
··
158 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.