Gece uzun sürdü diye başlıyordu Yıldırım, Ev kitabına. Ve kafamızda kitap boyunca yankılanacak bir cümle ekliyordu: "Ev dediğiniz dört duvar değil ki, orada sizi sevecek, saracak biri..." (s.382)
Ev, Camino de Santiago’yu Portekiz’den İspanya’ya kadar yürüyen iki dostun (Seher ve Ogo) yolculuğunu anlatmaktadır. Bu yolculuk yalnızca ileriye gidişi temsil etmemekte, aynı zamanda Seher’in geriye gidişini, kendi geçmiş hesaplaşmalarına da bizi götürmektedir. Seher bir caminocu olarak bir amaç uğruna yürümeye, yeni şeyler öğrenmeye ve aslında da tıpkı diğer caminocular gibi yolun sonuna varmayı ve kendince iyileşmeyi amaçlamaktadır. Zaten yolun, yolda olmanın ve yürümenin de iyileştirici bir tarafı yok mudur? Seher de bunu düşünerek şöyle demektedir: Finisterra'ya değil, yürümeye inanıyorum. (s.446). Seher, başlangıçta yalnız kalmaktan korkan, iki kişi arasında bir anlık sessizliğin oluşmasına bile tahammül edemeyen biriyken; zamanla insanlardan uzaklaşan, her şeyi yalnız yapmak isteyen biri haline gelmektedir. Tek başına yaşamla mücadele etmeye çalışmakta ve gerçek duygularının tam zıttı gibi davranmaktadır. Fakat bu duygu durumu onu içten içe boğmaktadır. İç dünyasında fırtınalar kopan Seher, senaristlik yaparak geçimini sağlamakta ve mesleğinde, gerçekte kendisinin yapmak istediği şeyleri hayata geçirmektedir. Hayatının uzun dönemini hayal ve gerçeği karıştırarak geçirmiştir. Bu yola, Kader adındaki bir arkadaşının aziz hatırası için çıkmış ve yolun sonunda ona bir armağan sunmayı hedeflemektedir. Bu mesele zihninde o kadar yer kaplar ki yolda, anda kaldığı zamanlar azdır ve sürekli geçmişin muhasebesini yapar. Sürekli kafasında birileriyle kavga eder, onlara hayali mektuplar yazar. Fakat bu anlarda ufak bir flört girişimi bile onu, ana taşımayı
Ev, Camino de Santiago’yu Portekiz’den İspanya’ya kadar yürüyen iki dostun (Seher ve Ogo) yolculuğunu anlatmaktadır. Bu yolculuk yalnızca ileriye gidişi temsil etmemekte, aynı zamanda Seher’in geriye gidişini, kendi geçmiş hesaplaşmalarına da bizi götürmektedir. Seher bir caminocu olarak bir amaç uğruna yürümeye, yeni şeyler öğrenmeye ve aslında da tıpkı diğer caminocular gibi yolun sonuna varmayı ve kendince iyileşmeyi amaçlamaktadır. Zaten yolun, yolda olmanın ve yürümenin de iyileştirici bir tarafı yok mudur? Seher de bunu düşünerek şöyle demektedir: Finisterra'ya değil, yürümeye inanıyorum. (s.446). Seher, başlangıçta yalnız kalmaktan korkan, iki kişi arasında bir anlık sessizliğin oluşmasına bile tahammül edemeyen biriyken; zamanla insanlardan uzaklaşan, her şeyi yalnız yapmak isteyen biri haline gelmektedir. Tek başına yaşamla mücadele etmeye çalışmakta ve gerçek duygularının tam zıttı gibi davranmaktadır. Fakat bu duygu durumu onu içten içe boğmaktadır. İç dünyasında fırtınalar kopan Seher, senaristlik yaparak geçimini sağlamakta ve mesleğinde, gerçekte kendisinin yapmak istediği şeyleri hayata geçirmektedir. Hayatının uzun dönemini hayal ve gerçeği karıştırarak geçirmiştir. Bu yola, Kader adındaki bir arkadaşının aziz hatırası için çıkmış ve yolun sonunda ona bir armağan sunmayı hedeflemektedir. Bu mesele zihninde o kadar yer kaplar ki yolda, anda kaldığı zamanlar azdır ve sürekli geçmişin muhasebesini yapar. Sürekli kafasında birileriyle kavga eder, onlara hayali mektuplar yazar. Fakat bu anlarda ufak bir flört girişimi bile onu, ana taşımayı
·
248 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.