Geçmişe Yolculuk kitabını bitirdiğimde, aklımda tek bir düşünce vardı: Bu hikâye çok daha uzun olmalıydı. Zweig’ın etkileyici anlatımıyla, geçmiş ve şimdi arasında gidip gelen duygu dolu bir aşk hikâyesini okudum ama hikâye tam anlamıyla derinleşmeden bitti ve beni yarım kalmış hissettirdi. Eğer bu kurgu 50 sayfa yerine 500 sayfalık bir roman olsaydı, karakterlerin iç dünyasına daha fazla dalıp ilişkilerinin gelişimini daha detaylı görebilmek harika olurdu.
Kitap, klasik bir yasak aşk hikâyesi üzerine kurulu. Birbirine âşık iki insan, hayatın ve savaşın getirdiği engeller yüzünden ayrılmak zorunda kalıyor. Bu tema bana Jojo Moyes’in Sevgilimden Son Mektup adlı romanını hatırlattı. (Onu da öneririm)
Ancak, özellikle evli karakterlerin sadakatsizliğe meyletmesi, benim okuma deneyimimi biraz zorlaştırdı. Okurken karakterlerin hislerine ortak olsam da, içten içe bir suçluluk hissi yaşadım -sanki onların hatalarına göz yummuşum gibi- Bu yüzden, hikâyeyi yüzde yüz iç huzuruyla okuduğumu ve sevdiğimi söyleyemem.
Yine de Zweig’ın melankolik ve etkileyici anlatımı, karakterlerin duygu dünyasını derinlemesine hissettiren üslubu, kitabı okumaya değer kılıyor. Kısa ama yoğun bir kitaptı. Keşke daha uzun olsaydı!
Keyifli okumalar dilerim ♡
·
64 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.