Siyah Notalar'ı yıllar önce, yayınlandığı zamanlarda okumaya başlamış ve daha ilk bölümlerinde dumur olmuştum. Bu kadar ağır bir kitaba hiç hazırlıklı değildim çünkü. Fakat beklediğimden çok daha ağır ve sarsıcı bir işlenişi olmasına rağmen yayınlanan tüm bölümlerini başladığım gün ağlaya ağlaya bitirmiştim. O zamanlar finali yayınlanmadığı için sonunu öğrenememiştim sadece. Basıldıktan sonra alıp okumaya cesaret edemediğim için de öyle yarım kalmıştı. Ta ki bu zamana kadar. Bugün bir cesaret kitabı tekrar okumaya başladım.
“Birini sevmek mağarada yaşamak gibiydi. Tüm gerçekliğiniz sevdiğiniz kişi oluyor, başınızı sağdan sola bile çeviremiyordunuz.”
Kapkaranlık bir odada hiç ışık görmeden ve ışık görme umudu bile olmadan kalmak gibiydi bu kitabı okumak. Çok ağırdı, tüketiciydi ve içinde mutluluğa dair tek bir parça yoktu. Karakterlerin yaşadıkları o kadar zordu ki onlarla empati yapmam bile mümkün olmadı. Boğazımda bir düğümle okuyabildim acılarını, pişmanlıklarını ve hastalıklı ilişkilerini. Ve evet, hüzün ve kasvetle dolu olan ve her sayfada kalbimi bin parçaya bölen hikâyelerinden yine çok etkilendim.
“Dışarıdan bakan biri kendi cehennemlerinde boğulan iki kayıp ruh görecekti ama kurtuluşu göremeyecekti.”
Marco'nun varlığını gereksiz bulmam ve geçmişte yaşanan bazı olayların netleştirilmediğini düşünmem eleştireceğim kısımlar oldu sadece. Onun dışında yolları dikenlerden ibaret olan ve başından sonuna kadar acı çektiren bu kitabı okumayı garip bir şekilde sevdim. Tabii çok fazla tetikleyici unsur içerdiği için kitabın herkese uygun olmadığını da belirtmeliyim.
·
487 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.