Emanet
Emanet // Kader Çakır 
Kader Çakır 
Emanet
Gerçek hayat, masal olmak istediği için mi masallar vardı? Kendine bile ağır gelmişken bu yaşanılanlar, Samet’e masal gibi mi gözüküyordu? Bir çocuğun gözünden evreni seyretmek için
yaşça mı çocuk olmak gerekti? Yok, yok çocukluk yaşla değildi.
Zamanın iyileştiremediği bir yara yoktu. Arada sızlar, can yakar ama geçerdi.
Çocukluk sorgusuzca güven demekti.
Akif, düşünmeden zihninin bir köşesine yerleştirdiği bu köylü lafını istemsizce söylemiş bulundu. Samet, gülümseyerek
düşündü. “Demek ki köylü olmanın kuralları vardı. Birincisi
ağaca tırmanmaktı.” Samet, bu düşünceyle göğsünü gererek sık dalları eliyle yarmaya çalıştı. Akif, aşağıdan bağırıyordu.
“Dalları salla, dalları! Düşer o!”
Ağzına bir parmak bal çalsa bile o geri gelmez çocuk neşesinin
zor tatlanacağını biliyordu. Samet’i kuracağı hangi cümle, içindeki yokluk hissini giderirdi? Bilemedi. Bir babanın yerini bir dede tutar mıydı? Annesizliğin verdiği boşluğu tüm köy ahalisi toplansa giderir miydi? Mehmet Efendi başını gökyüzüne kaldırdı. Havayı çekemiyordu içine, zoraki yutkundu. Allah’a
dua etti. Çok içten Allah’tan uzun ömür diledi.
Bazı sabahlar mutluluğa uyanır insan nedenini bilmeden, sonra hisler, en son gözler. Bir bakmışsın yüz tebessümde gönül kuş misali pır pır nedenli nedenlere ihtiyaç duymadan uzaktaki sevdiğini yakında hissederek… Sevginin onca mesafeyi yakıp
yıktığı o anlarda Mehmet Efendi, “Sevilen kalpte olduktan sonra kavuşmak için yollara ne hacetti!” diye içinden geçirdi.
“İnsan çok sevdiği birinin ne hissettiğini, ne düşündüğünü anlar. Bilmez ama hisseder. Dille söze dökülmesine gerek yoktur. Gözlerinden okur. Kalp kalbi daima hisseder ve şunu asla unutma, kalp hiçbir zaman ölmez.
Birbirini seven kalpler birbirini daima hisseder.”
“İşte tam burayla, kalbimle.” Samet, anlamayan gözlerle Mehmet Efendi’ye bakmaya devam edince dedesi konuşmasına devam etti. “İnsan çok sevdiği birinin ne hissettiğini, ne düşündüğünü anlar. Bilmez ama hisseder. Dille söze dökülmesine gerek yoktur. Gözlerinden okur. Kalp kalbi daima hisseder ve şunu
asla unutma, kalp hiçbir zaman ölmez,İnsan ölür, kalp ölmez. Birbirini seven kalpler birbirini daima hisseder.
Kader Çakır Emanet
Gerçek hayat, masal olmak istediği için mi masallar vardı? Kendine bile ağır gelmişken bu yaşanılanlar, Samet’e masal gibi mi gözüküyordu? Bir çocuğun gözünden evreni seyretmek için
yaşça mı çocuk olmak gerekti? Yok, yok çocukluk yaşla değildi.
Zamanın iyileştiremediği bir yara yoktu. Arada sızlar, can yakar ama geçerdi.
Çocukluk sorgusuzca güven demekti.
Akif, düşünmeden zihninin bir köşesine yerleştirdiği bu köylü lafını istemsizce söylemiş bulundu. Samet, gülümseyerek
düşündü. “Demek ki köylü olmanın kuralları vardı. Birincisi
ağaca tırmanmaktı.” Samet, bu düşünceyle göğsünü gererek sık dalları eliyle yarmaya çalıştı. Akif, aşağıdan bağırıyordu.
“Dalları salla, dalları! Düşer o!”
Ağzına bir parmak bal çalsa bile o geri gelmez çocuk neşesinin
zor tatlanacağını biliyordu. Samet’i kuracağı hangi cümle, içindeki yokluk hissini giderirdi? Bilemedi. Bir babanın yerini bir dede tutar mıydı? Annesizliğin verdiği boşluğu tüm köy ahalisi toplansa giderir miydi? Mehmet Efendi başını gökyüzüne kaldırdı. Havayı çekemiyordu içine, zoraki yutkundu. Allah’a
dua etti. Çok içten Allah’tan uzun ömür diledi.
Bazı sabahlar mutluluğa uyanır insan nedenini bilmeden, sonra hisler, en son gözler. Bir bakmışsın yüz tebessümde gönül kuş misali pır pır nedenli nedenlere ihtiyaç duymadan uzaktaki sevdiğini yakında hissederek… Sevginin onca mesafeyi yakıp
yıktığı o anlarda Mehmet Efendi, “Sevilen kalpte olduktan sonra kavuşmak için yollara ne hacetti!” diye içinden geçirdi.
“İnsan çok sevdiği birinin ne hissettiğini, ne düşündüğünü anlar. Bilmez ama hisseder. Dille söze dökülmesine gerek yoktur. Gözlerinden okur. Kalp kalbi daima hisseder ve şunu asla unutma, kalp hiçbir zaman ölmez.
Birbirini seven kalpler birbirini daima hisseder.”
“İşte tam burayla, kalbimle.” Samet, anlamayan gözlerle Mehmet Efendi’ye bakmaya devam edince dedesi konuşmasına devam etti. “İnsan çok sevdiği birinin ne hissettiğini, ne düşündüğünü anlar. Bilmez ama hisseder. Dille söze dökülmesine gerek yoktur. Gözlerinden okur. Kalp kalbi daima hisseder ve şunu
asla unutma, kalp hiçbir zaman ölmez,İnsan ölür, kalp ölmez. Birbirini seven kalpler birbirini daima hisseder.·
1.912 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
