Anne Carson bu eserinde Herkül’ün 12 görevinden biri olan Geryon’un öldürülmesi mitini alıp bambaşka bir şeye dönüştürüyor. Mitolojide Herkül, onuncu görevinde üç başlı dev Geryon’u öldürüp sığırlarını çalarken, Carson burada Geryon’u bir canavardan ziyade kırılgan, aşık, sanata sığınan bir çocuğa çeviriyor. Yani destansı bir kahramanlık hikayesi değil, derinlikli, hüzünlü bir büyüme öyküsü var elimizde.
Metin, şiir ve düzyazı arasında akarken aşk, kayıp ve kimlik gibi temaları mitolojiyle harmanlıyor. Geryon’un Herkül’e duyduğu aşk, onun hassasiyetini daha da belirginleştiriyor ve klasik mitin sert hatlarını bambaşka bir boyuta taşıyor. Okurken, çeviriden kaynaklı cümle yapılarından dolayı pek hikayeye odaklanamadım doğrusu, bu yüzden hikayenin ortasında orijinal dilinden devam edince anlatımın çok daha akıcı ve etkileyici olduğunu fark ettim. Güçlü ve özgün bir metin, ama maalesef çeviride bazı nüanslar kaybolabiliyor ki bu da bence yazım tarzından dolayı anlaşılır derecede.
·
142 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.