İnsanlığımı Yitirirken 
Osamu Dazai
Kitabın roman halini okumadım manga versiyonunu okudum. Biraz acımasız bir eleştiri olacak baştan söyleyeyim rahatsız olabilirsiniz. Kitabın konusu ne ? Ne anlatıyor? Ana fikir ne ? Bize ne verdi ? Hiçbir soruyu cevaplamıyor. Hastalıklı bir adamın hastalıklı kitabı. Bu kadar net konuşuyorum. Hastalıklı diyorum psikolojik bir rahatsızlıktan bahsetmiyorum yanlış anlaşılmasın. Ahlaki açıdan hastalıklı olduğunu düşünüyorum. Daha kötü depresyonda yazarlar okudum, intihar etmiş başka yazarları okudum, “Tutunamayanlar” diye kült bir kitabı okudum. Ama hepsinin insana, canlıya, duygulara, düşüncelere karşı inanılmaz kırılganlıkları olan çok ince olmaktan insanlar tarafından anlaşılmadığını düşünen kişilerdi. Kitapta safi kötülük ve şımarıklık var çocukluk travmaları var ama travmalarıyla savaşan ya da kabul eden ya da ne bileyim intikam almaya çalışan birisi de yok savrulurken de hiçbir şekilde amacı olmayan bir tip. Ne bileyim yaratıcılık için bir çaba harcamıyor yaratıcı olmak için bile kötü bir şeyler yapmıyor. Acı çekiyor ama neyin acısı ? İntihar etmek istiyor ama neyin intiharı vicdan azabı mı ? Vicdan azabı desem sonunda da anlıyoruz ki hala aldatmaya devam etmiş bir adam. Kitabın bir amacı yoktu. Zaten berbat olan hayatlarımızın berbat bir parçası. Sonunda mutlu son falan beklemiyorum öyle masal tarzı kitapları da sevmem ama sanırım kitapta biraz onur duygusu aradım. Kadınla intiharından sonra harakiri yapıp ölseydi herhalde daha onurlu bir son olurdu. Öyle bir kafaya geldim ki adamın intihar etmesini onurlu görüyorum varın siz düşünün kitabı…
·
135 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kadına intihar edelim dedi kadın öldü bu salak son anda caydı ölmek istemiyorum diye çıldırcam şimdi sinirden. Ve kesinlikle incelemenize katılıyorum. Kitabını okumak istedim ancak ilk birkaç sayfasında beni sebepsiz depresyona soktu ben de manga şeklinde okumak istedim tek değişen şey depresyona girmedim ama sinirlerim bozuldu.