Uzun süredir duygusal açıdan beni bu kadar derinden etkileyen bir roman okumamıştım, gözlerim dolu dolu bitirdim. Üstelik çok da iyi yazılmış bir metin.
İrlandalı yazar Claire Kilroy, her yönüyle anneliği işlemiş: bebeğini her şeyden çok seven annenin ona bağlılığı, şefkati, özverisi hatta adanmışlığı, bunların yanında uykusuzluk, yorgunluk, yetememe hislerinin sonucu öfke ve panik, eski hayatına ve kimliğine özlem hatta yas, üstüne üstlük aynı çatı altında yaşayan eşin eski hayatına aynı şekilde devam etmesi nedeniyle temelinden sarsılan bir evlilik sonucu duyulan öfke ve üzüntü. Bu kitabı anne olmadan okusaydım bu kadar dokunmazdı itiraf ediyorum. Hayatta en çok sevdiğiniz canlıya yeri gelince çok öfkelenebilmeniz, bir bebek olduğunu unutup zaman zaman sizi anlayan bir yaşıtınız varmışçasına ondan beklentilerinizin olması, onsuz yaşamak en son isteyeceğiniz şeyken eski hayatınızı özlemeniz, sonra tüm bunlardan duyulan vicdan azabı ve pişmanlık daha önce bu kadar anlayabildiğim şeyler değilmiş çünkü sahiden.
Tüm bunlar belki daha önce ele alınmış meseleler. Ancak yazarın içten ve filtresiz iç dökümünün yanında bunu yapma şekli de meselenin ruhuna çok uygun ve dolayısıyla daha da etkileyici hale getirmiş romanı. İki zıt kutupta gidip gelen duygusal dalgalanmalar, adeta bipolar bir insan gibi bir annenin içinde yalattığı çatışmaları öyle bir karakter ve anlatımla işlemiş ki, tıpkı karakterin iç dünyası gibi yer yer gerçekliği okurun ayaklarının altından çekip almış. Bazı noktalarda aslında olan ne, bahsedilenler gerçekten yaşandı mı emin olamıyorsunuz ama annenin bebeğine karşı hislerini de yeni kimliğine kısılıp kalmışlığıyla içinden attığı sessiz çığlık ve isyanları da hissediyorsunuz.
Kitaptaki, empati yoksunu ve sorumsuz bir baba ama bence anlatılanlar her annenin yaşadıklarından çok da farklı değil çünkü elbette sorumlulukları paylaşan bir eş çok şeyi değiştiriyor ancak annenin omuzlarındaki özellikle duygusal ve sonrasında fiziksel yük hep bakî.
Bazı benzetmeleri ve tanımlamaları öyle sarstı ki beni, hem yeni kimliğim ve yaşantımla, hem bebeğime bağımla, hem annemle ilişkimle ilgili çokça düşündüm ve duygulandım okurken. Başta babalar ve anneler keşke okusalar, diye düşündüm: babalar eşlerini anlayabilsinler, anneler de yaşadıklarını daha iyi adlandırabilsinler ve yalnız olmadıklarını anlasınlar diye. Sonrasında annesi olan herkes de okusa, diye düşündüm çünkü anneninizin kaçırmış olabileceğiniz yüzüyle de ilgili kitap. Sözün özü, keşke herkes okusa. Ben bayıldım filan demek istemiyorum, çünkü bunun çok daha ötesinde etkilendim. İç kapağına da oğlum için not düştüm, umarım o da bir gün görür ve okur, hem onunla olan bağımızı daha iyi anlaması hem de daha iyi bir baba olması için.
··
6,3bin Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.