Beauvoir, içinde hiçbir şey kalmasın istercesine politika, savaş, aşk, dostluk, yazarlık ve yaşamın içindeki pek çok şeyden bahsetmeye doyamayarak yazdıkça yazmış. Kitabın değişik bir ritmi var. Sanki karakterlerin yaşamlarını gün gün ağır çekim izler gibiyiz. Böyle olunca “dur şu ne olacak?” merakını pek yaşatmıyor ama ilginç bir şekilde kendini de okutuyor. Bir de çeviriden mi kaynaklı bilmiyorum ama garipsediğim bir şey var, aynı sayfada pat diye mekan değişiveriyor. Mesela restoranda yemek yiyoruz derken hoop evde koltukta oturabiliyoruz.
Zaman ikinci dünya savaşının bitimi ve sonraki yılları kapsıyor. SRL isimli yeni bir partinin ayakta tutulmaya çalışılması üzerinden dönemin komünizm, sosyalizm, ABD ve Sovyetler arasındaki güç savaşı gibi konular oldukça uzun irdelenmiş ki ben bunların biraz daha kısa tutulmasını yeğlerdim. Bazı yerlerde tekrara düşmüş gibi geldiği için sıkıldım. Karakterlerde Camus, Sartre gibi kişilerden esinlenerek örtük otobiyografik bir yapısı olduğu söylense de Beauvoir bazı röportajlarında bunu kabul etmemiş. Çok düzgün insanların dahi yadırganacak önemli hatalar yapabileceğini vicdan-birey-toplum ekseninde gösterdiği güzel detaylar var.
Beauvoir iki farklı anlatım kullanmış; birinde olaylara dışardan bakan üçüncü göz varken diğerinde kitabın önemli karakterlerinden birisi olan Anne Dubreuilh’in ağzından dinliyoruz ki benim kitapta en sevdiğim kişi olduğu için en çok bu bölümlerden keyif aldım. Anne, hem mantığına hem de duygularına sahip çıkan çok sağlam karakterli bir kadın. Kitap, tam istediğim gibi onunla bitiyor ama bu son bölümü okurken geçmişe, Beauvoir’ın o satırları yazdığı ana dönüp “Yoo hayır yapma bunu!” diye elini tutasım geldi. Öyle bir şey yapabilseydim o da muhtemelen “son cümleye kadar oku istersen” derdiKendisine hem sonu hem de okuduğuma memnun olduğum bu kitap için çok teşekkür ediyorum
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.