Kâh tebessüm ederek kâh hüzünlenerek okuduğum bir romandı. Ama hepsinden de öte bir insanın iç sesini, daha doğrusu düşüncelerini duyabildiğimi hissettiğim bir kitap. İçindeki herbir cümle tıpkı düşüncelerimiz gibi yer yer dağınık olsa da esasında hiçbirinin birbirinden bağımsız olmaması beni büyüledi. Bilhassa herhangi bir yerinde noktalama işaretinin kullanılmadığı o bölüm fikrimce kitabın en güzel kısmıydı.
“Bilinç akışı nedir?” diye sorulacak olsa tereddütsüzce “Oğuz Atay’dan Tutunamayanlar” diye cevaplarım. Herkesin mutlaka okuması gerektiğini düşündüğüm muhteşem bir eser.
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.