Evetttt... Beni her zaman en derinden yaralayan kitapların en başında gelen klasik Canan Tan Eseri... Tıpkı; Piraye ve Aslı gibi Nehir de beni derinden etkiledi. Tabi ki bunların en çok yaralayanı ve içimi acıtanı Nehir oldu. Şu bir kaç günlük süre içinde her satırında kaybolduğum eser, beni kendimle baş başa bıraktı ve kendimle yüzleşmemi sağladı diyebilirim. Bazı Satırlarda ağladım, bazı satırlar da Nehire sımsıkı sarılmak istedim. Benimle özdeşleşen karakterleri hafızam dan uzun süre silemiyorum, onlarla bağlantımı kesmiyorum bir türlü. Kendimle baş başa kaldığımda onlarla uzun uzun sohbet etmek istediğimi biliyorum ama. Her biri ile ortak noktalarım var sanırım o yüzden bu kadar derinden yaralıyorlar beni. Velhasıl kelam mutlaka okuyun. Mutlaka acılarınızı (olaylar farklı olsa bile) özdeşleşmiş şekilde karşılayın. En Son Yürekler ÖlürCanan Tan