Kitapta hülâseten, Sünnîlik (Osmanlı-Yavuz Sultan Selim) ve Şiilik (Safevîler- Şah İsmâil) zıtlığı ve aralarındaki ilişki ve mücadeleyi temsil eden iki kardeş karakter üzerinden anlatmaya çalışmış ki oldukça kurgusal, yani çok fazla tarihi bilgi beklenmemeli.
Fakat ben okunmasını tavsiye etmemekteyim, çünkü sanki şiiliği normalleştirici, ehl-i bid'at ve sahabe düşmanlığının 'yalnızlca bir renk-farklı bir yol' olarak gösteren sıradan bir durum olduğu meâlinde bir anlatımı vardı.
Ve bunu hikâyenin içine yedirerek, tabiri caizse gizlice zehirleyerek yapmakta. Hele de ehl-i sünnet itikadını doğru şekilde bilmeyen ve şiiliğin nasıl berbat bir yol olduğunun şuurunda olmayanlar için çok daha tehlikeli.
Ayrıca meseleyi, ziyâdesiyle siyâsîleştirmekte. Yani dînî konuları siyâsî kılıflara bütündürerek sanki meselenin özü ve çatışmanın, zıtlığın sebebi siyâsî imiş gibi sunmakta.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.