El kızı değil oda bir anne evladı desek mesele tamam da...
Ne tuhaf biran çoçukluğum Haldunda yeniden canlandı...sürekli iyi niyetli, alttan alan, herkesi herşeyi idare eden, iyiliği kendine hep vazife bilen annem kitabın başkarekteri Nazanla yeniden ortaya çıktı. Haldunda ki babaanneye duyulan öfke bana o kadar tanıdık ki babaannemin evimizdeki otoritesi gibi Hacer hanımın halleri beni çok zorladı. Yer yer bırakıp ağlayarak yeniden aldım elime. Pişen sıcak yemek de kurulan hazır sofra da alınan güzel hediyeyi saklama da sarfediken çaba nasıl bildik manzara. Ve anne hakkı diye sürekli gözardı edilen (eş) nazanla, birlikte yaşanılamayan onca güzellik sonrası ölen babaya sorulamayan hesap...Buna rağmen hayatı akışında yakalayan Haldun, bu kadar da olmaz dedirten Hacer, içten içe sesini artık çıkar dediğim Nazanla, sebepsiz sevdiğim bar kızı Neriman (Jale)... Kitap bitti belki ama geçen 30 yılım yeniden yaşandı. Bu kadar zorlamasak hayatı, evladı, gelini (el kızını) evet dünya faniyken derdi kalıcı değil lakin o dert çok yorucu beeee...
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.