Oğuz Atay’ın okuduğum ilk kitabı. Yazarın 8 kısa hikayesini bir araya getirerek oluşturulmuş bir kitap. Beyaz mantolu adam Hikayesi ile başlayan ve Demiryolu hikayecileriyle biten 8 hikaye. Kitapta yazar her bir hikayede farklı bir kişi üzerinden hayattan bir kesit sunuyor bize. Yazar genel olarak büyük bir buhran hali taşıyor bence. Bazen kendiyle alay eden ve melankolik bir hali var. Bolca ironi var kitapta. Yazarın dili ise bence gayet kusursuz ve özenli.
Genel olarak Oğuz Atay’ı ilk kez okumak için bu kitaptan başlanabilir. Çünkü daha önce tutunamayanlara başlayıp yarım bırakmıştım.
Hikayelerle ilgili ise; Beyaz mantolu adam hikayesinin ismini okuduğumda aklıma direkt Kürt mantolu madonna geldi ve dedim işte bak beyaz mantolu adam da varmış. Hikayenin ilk cümleleri bir kitabın ilk cümleleri olarak etkileyici ve merak uyandırıcı “Kalabalıktı bir topluluk içindeydi. Başarısızdı. Parası yoktu. Dileniyordu.” Hikayede de dilenerek hayata tutunan bir adamın toplumda nasıl yer bulamadığını görüyoruz.
İkinci hikaye baya ilginç geldi bana tavan arasında unutulan eski aşkın hikayesi. Unutulan dediysem gerçekten fiziksel olarak unutulan bir ölünün.
Sonra kitaba da ismini veren Korkuyu beklerken hikayesini beğendim gayet yaratıcı ve güzel bir dili de vardı. Yazar yer yer kendisiyle alay edip ironi yapıyordu. Ve öyküde insanların bazı şeyleri düzene koyması için bir şeylerden korkması gerektiğini düşündüm. Korkuyla beklemek, korkuyu beklemek gereksizdi; çünkü dünyanın yarıçapını ve İstanbul’un fethini biliyordum.Ya adam genel olarak büyük bir buhran hali taşıyor bence. Yani kendiyle alay eden melankolik bir hali var.
En çok sanırım Babama mektup hissesini sevdim. Ölmüş babaya yazılan bir mektup ve ne kadar babadan kaçarsan o kadar babaya yakalanan erkek evlat tasviri.
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.