Ev üzerine..
Yolun tüm zorluk ve sıkıntısıyla baş ederek yürürken (fiziksel olarak), çocukluğunun yüzleşemediği bölümleriyle yüzleşen (psikolojik olarak) bir yazarın hikayesi..çok beğendim, yazarın kendini ortaya serebilme cesaretine hayran kaldım. psikolojik bir roman..yazarın benim yaşıtım olması ve çocukluk dönemlerimizin aynı zamanda geçmesi sebebiyle ortak anılarla karşılaştım. Ben de çocukluğumda M. İzgü'nün Ökkeş karakterinden çok etkilenmiştim. Bu kitabı okurken Ökkeş Denizde'yi bu kitapla paralel tekrar okudum (yaklaşık 40 yıl sonra). Kahramanın farkındalık, geçmişle yüzleşebilme, kabullenme gibi deneyimler yaşaması hoşuma gitti. Kendi hayatımla ilgili bir farkındalık yaşamama da sebep oldu hatta..ilgiyle ve severek okudum..
Kitabın beni rahatsız eden tek kısmı okuyucunun seveceği temaların hikaye aralarına yerleştirilmesi. Nermin Hanım senaryo da yazdığı için seyirciyi-okuyucuyu nasıl tavlayacağının formulünü bulmuş. Köpek, yakışıklı adam, mükemmel dost gibi çeşitli karakterlerin bilerek konduğunu düşündüm..Gerçi bu ögeler kitabın ağır bölümlerini yumuşatıyor ve kolay okunmasını sağlıyor. Bu sayede daha çok kişinin okuması sağlanabilir..
"Ev" üzerine uzun uzun düşünülmesi gereken bir kavram..iyi ki böyle bir kitap yazılmış ve ben de okudum..
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.