Toprağı Bol Olsunlar
Kitaplığımın bir köşesinde sakladığım bir King romanı daha bitti. Akıcı, ürkütücü ve "Iyyy, niye öyle oldu be?" dediğim bir romandı.
Hayvan Mezarlığı gerçekten güzel bir korku-gerilim romanı. İçinde aptal, egosu yüksek bir adam, insanlardan uzakta bir yerleşim yeri ve saçma sapan bir mekana yakınlık söz konusu. Bu kitap hakkında yazılanlara bakarken Stephen Beyciğimin bir kez daha çevresini kitaplarına kattığını öğrendim.
Kitapta ana karakterimiz Louis'in yeni taşındığı evinin karşısından bir yol geçiyor ve o yol oldukça tehlikeli. Bu romanı yazarken Stephen Bey de benzer bir mekanda bulunuyormuş. Oldukça gürültülü bir yola komşuymuş.
Louis, yeni taşındığı Maine'de bir ev alıyor ve ev tehlikeli bir yola bakıyor. Her gün büyük tankerler ve kamyonlar yoldan hızla geçiyorlar. Louis'in iki çocuğu ve bir kedisi var. Dolayısıyla yola dikkat etmesi konusunda karısıyla ikisini uyarıyorlar.
Yolun karşısında oturan komşuları Jud, Louis'in ilk görüşte kanının ısındığı bir bey amca. Yeni gelen aileye etrafı göstermeyi kendine görev ediniyor ve aileyle yakın bir ilişki kuruyor. Hatta onları kasabanın hayvanlarını gömdüğü mezarlığa bile götürüyor.
Şimdi... Bir insan neden daha yeni tanıştığı komşularına "Eee... Hoş geldiniz. Buralar hoştur. Karşınızda yol var, aman dikkat edin. Çoğu hayvan oradan geçerken ölür. Sizin de kediniz ve çocuğunuz var. He ölü hayvanlar demişken bir de evinizin arkasındaki patikada kasabalının yıllardır hayvanlarını gömdüğü bir mekan var. Hadi sizi oraya götüreyim," der?
Hayvan Mezarlığı kendi başına önemli bir mekan değil. Asıl belalı olan o yerin devamı. Louis'i de uyarıyorlar yani. Adam kendi kaşınıyor resmen. Bela kapıyı tıklatıyor, bu da içeri buyur ediyor.
Komşuları Jud'un da kafası pek normal değil. Zaten hikayenin öyle yamuk bir hal almasının nedeni o yaşlı bey amca. Ulan hayvan öldü diye ne el ediyorsun? Allah küçük kızınıza sabır versin de geç.
"Sen benim karıma yardım ettin. Onu ölümün elinden aldın. O zaman ben de çocuğunun ağlamaması için senin kedini dirilteyim," mantığını gerçekten anlayamıyorum arkadaşlar.
Her neyse güzel bir roman ama olayların birbirlerine bağlanması için gerçekten saçma hareketler oluyor. Özellikle kitabın sonu... Allah'ım... Stephen Bey, Mahşer'i yazarken beni bayacak kadar ayrıntılara girip elalemin tuvalet sırasına kadar yazdın da bu kitabın sonunu niye oldu bittiye getirdin?
Bence asıl olaylar kitabın sonuna doğru başlıyordu ama Stephen Bey sıkılmış, belli. İlk 200 sayfayı biraz daha kısaltıp asıl olayların olacağı son bölümleri daha ayrıntılı devam ettirebilirdi. Yapmamış.
Son sayfaları "NE OLUYOR BE?" ifadesiyle okudum ama bitti.
Kınadım sizi Stephen Bey.
Genel anlamda güzeldi, evet ama bir King hayranı olarak böyle bir kitabın daha sonraları okunması gerektiğini düşünüyorum. Diğer mükemmelliklerin yanında bu Topal Necmi gibi kalıyor. Yine de okunsun tabii. Ama sonra.
·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.