Tutunamayanlar'da da bu hissi yaşamıştım, burada da vardı. Bir ortaklık. Fakat sende olanı bie başka kişide, hayatta görmek değil, ikisinin bütünleşmesi. Tüm yaşananlar benim hayatıma aitmiş gibi hissediyorum okurken. Normalde boş geçen bir günün ardından üzüntü duyacağım ama birkaç sayfa okuduysam bu kitaptan bunu hissetimiyorum. Çünkü o sayfalara sığacak kadar "yaşamış" oluyorum.
Anlatımın farklı biçimlerde olması çok hoşuma gidiyor. O özgürlük, geçişlerin son derece doğal gelmesi. Bir de birine hitaben konuşulan yazıları çok seviyorum. İlla mektup olmasına gerek yok bunun. Bakın iç ses de olabiliyor. Tutunamayanlar'da Olric burada albay...
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.