Doğrusu, kitabı yorumlamaya çok üşeniyorum. Sanırım biraz takıntılıyım. Kitabın içeriğinden çok, kitabın aldığı ilgiye doğru yorum yapasım geliyor. Bu gibi şeyleri önemsiyorum. Lakin, bu gibi şeyler çoğu insan tarafından fazla önemsenmiyor. O nedenle bir ikilem hissediyorum ve yazmak istediklerimi, diğer yanım susturuyor. Bu nedenle çok kısaca geçeceğim.
Hoş kitap ama bu ilgi ve övgünün kitabı değil. Aşk ve aşka dair duyguların ifşasını yapabilecek kalibrede bir yazar S.Ali. Lakin, bence aşkın derinliğinin kapısında kalmış bir kitap. Hani birşeyin derininin de derinine inersin ya, bu kitap o eşiği geçememiş. Demek istediğim Raif Bey'in kalbinin içine tam girememiş. Bir çerveve olarak yaşananlar anlatılmış. Anlatılırkende, aşkın kimyasını ve dışavurumunu da kotaracak bir dile sahip olduğunu kıyısından hissettirebilmiş S.Ali. İşte o kıyıya kadar dahi gelmesi bu başarıya yetmiş. / Sonrası bence sürü pskolojisi.
Kırık kalpler sendromu diye gerçek bir sendrom var. Raif bey'in öğrendiği gerçek üzerine ölümü basit bir edebi söz sanatı değil. İnsana dair, derin bir gerçeğin vucut buluşu. İşte aşkın derin yüzüne mezar çok yakındır. Kişi o mezara yaklaştığında, bir kalpte neler olur, bir ruh nasıl aşkın elinde savrulur, perişan olur kısmı kitapta yok. Bu derin yüzün içinden geçen herkes için kitap eksiktir. O eşiğe varmayanlar için kitap hoş olabilir. Lakin bence kitabın yarıdan çoğu eksik. Başladığı yerde bitmiş. Asıl kitap, bu kitabın son kısmında başlamalıydı. Olaylar örgüsünün Raif Bey'i getirdiği noktada, Raif beyin ruhunun ellerini yaşamdan bırakması anında, tam mezarla yüz yüze gelinen ölüme kendini bırakışta bir ruhta neler olur ? Orası neresidir ? İşte orada bitmiş. Koca bir anlatı eksik kalmış.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.