Nihan Kaya ile tanışmam kendimce geç olarak yaklaşık 5 yıl önce oldu. Kitapları ve düşünceleri hayli eleştirilir. Çünkü doğruları çat diye yüzümüze çarpar ve kabullenmekte zorlanırız. Bazı gerçekleri çok gerçektir. Hızlı ve seri bir okuma yapmanız güçtür onun kitaplarında, zira çoğu zaman kendinizi geçmişteyken bulursunuz, dalıp gitmişsinizdir…
“Bu kitap, mükemmel bir kitap değil. Hele bir sanat eseri hiç değil. Ama samimi bir kitap.” diyor kendisi, ben de buna katılıyorum. “Olduğu kadar” diyebilmek, ortaya çıkacak şeyi kusurlarıyla kabul edebilmek gerekli. Ertelememek gerekli, birçok şeyi, hayatı…
“Güvenli üssüm okuduğum kitaplar oldu her zaman.” deyişi, bizlere hayli tanıdık diye düşünüyorum. Buradaki herkes böyle hissediyor olmalı.
Ve son olarak da, “her birinizin içindeki çocuğa, o çocuğun görünmemiş acılarına sarılıyorum.” diyor yazar. Ben de aynısını sizlere iletiyorum :)