“Yazarken çok canım yandı” demiş Livaneli.. Benimde okurken… “Ben bir insandım.” diye başlayan, acıyı bütünüyle ele alan, hem çok taze hem de evrensel bir sızıya parmak basan. Serenad kadar etkilendim
“ Ben bir insandım… “
Sözün özü kitabın özeti .
Orta Doğu’daki savaşın İŞİD zulmünün en çok etkilediği Ezidi kadınların ve çocukların yaşadıklarını anlatan güçlü bir aşk ve inanç hikayesi. İstanbul’da gazetecilik yapan İbrahim sabah arkadaşı Hüseyin’in ölüm haberiyle Mardin’e doğru yola çıkar ve gizem perdelerini sırayla aralar. Kitapta geçen Deyrulzafaran kilisesi ve güneş tapınağında okunsaydı nasıl etkilerdi merak ettim doğrusu
Zülfü Livaneli ne yazsa okurum, öyle seviyorum kalemini..
Anlatılan konu edilen hayatlar ibretlik. Biz insan mıyız? Vicdanımız nerede? Böyle güzel insanlar var mı?
Kitap hakkında söyleyebileceklerim şeyler; acı ve hüzün…
·
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.