Önceden okuduğum Tutunamayanlarda en çok hoşuma giden yön, yazarın ara sıra absürt düşüncelerinden bahsetmesiydi.Bazen o kadar uzun betimlemeler ve abartılı tasvirler var ki insan kitaba tutunmaya çalışıyor :)
Tutunamayanlar, sistemin dışında kalanların hikayesi olduğu kadar, sistemin bizzat o insanları dışlamasının da hikayesi. Selim Işık, sadece kendi iç dünyasında kaybolan bir karakter değil; aynı zamanda toplumun beklentileriyle baş edemediği için dışlanan bir figür.
Yalnızca bir roman değil; beni içine çeken, düşünce akışımı şekillendirmeye çalışan, beni de bir parça 'tutunamayan' hale getiren bir kitaptı.
Yorucu ama etkileyiciydi.