Ayfer Tunç sanırım her kitabında yeni bir biçim denemeye öncelik veriyor. Bu bir yönüyle takdir edilebilir. Bu kitap benim daha önce rastladığım bir biçim değil. Çok sayıda (belki de okuyucunun baş edemeyeceği kadar) kişinin uç uca eklenmiş hikâyelerini okuruz. Doğrusu ustaca anlatılmış hikayeler. Çok geniş bir perspektifte anlatılmış hikayeler, roman ne alçalır ne yükselir, nasıl başladıysa öyle biter. Nefes nefese okunacak bir kitap olmasa da nefes alacak yer yoktur.
Ayfer Tunç'un yazarlık gösterisindeki meziyetini teslim edelim ancak okurken beni çok yordu, bu kadar fazla insanın minik minik hikayesini niye okuyorum diye düşündüm. Belki 500 değil de 200 sayfa kadar yazması yeterli olacaktı. Bir kitaba "güzel" diyebilmenin en güvenilir kıstası bende tekrar okuma isteği uyandırabiliyor olmasıdır. Bu kitap ise asla böyle bir kitap değil. Tıka basa doyduğu halde yemeğini bitirmeye zorlanan bir çocuk gibi hissettim.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.