Kitabı beğendim. Akıcı bir dil, acıya boğmayan arada gülümseten bir anlatım. Her karakteri konuşturmuş ölmüş gitmiş olsa bile..merak ettiren ama merakını sonunda gideren bir örgü olmasını sevdim havada bir şey kalmıyor.
Her kitaptan sonra şunu soruyorum kendime ne kattı bana? Bu kitap bana geçmişte ya da çocuklukta olanları bu güne taşımam gerektiğini, kurban rolünün kimseye hele insanın kendine hiç faydası olmadığını düşündürdü. Önümüze gelen her olaya, her kişiye mümkün olduğunca bugünün çerçevesinden bakmak gerek. Sonra küsmek, konuşmamak,iletişimsizlik, anlatmamak ne kadar çürüten bir şey insanın içini. Bize verilmeyene ya da çaresizliğimize sarılıp, sığınıp , küsüp ömrümüzü biricik ömrümüzü heba etmemeliyiz.
Zira kitapta anne karakteri başına gelen talihsizliğe öyle bir sarılmış ve herkesi suçlayıp mağduriyetine öyle inanmış ki bebekler bile suçlu. O ise bir zavallı kurban. Mahvetmiş kendi hayatınıda çocuklarınınkinide.
Baba karakteri ise yaptığı yanlışın içinde kimsesizliğine sarılarak boğulmuş hep o kimsesiz çocuk olarak kalmış. Yetişkin biri gibi davranmaması yine hem kendi hayatını hem çocuklarınınkini hem eşininkini mahvetmiş.
Büyük oğlu asla kendi kimliğini bulamamış , sorumluluk almamış , ayrışamamış öğretmen olmasına rağmen kendini hiç geliştirememiş hayatını o da öyle harcamış.
Ortanca oğul 'en üzüldüğümüz o elbet' ama sonunda bir şeyleri değiştirme cesareti gösteriyor sırlar çözülünce geçte olsa bilinmezlikler aydınlanınca o da çözülüyor sanki..
Sadece babanın sonu ne bileyim benim mantık çerçeveme uymadı diyelim.
Hatalarımızın , yaşamımızın sorumluluğunu almak bize ya da çevremizdekilere iyi gelebilir en azından daha kötüsü olmaz.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.