Söyleme Bilmesinler
Şermin Yaşar
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 40 dk.
Sayfa Sayısı:
200
Basım Tarihi:
Şubat 2025
Yayınevi:
Doğan Kitap
ISBN:
9786256570597
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"Bir kitap okudum, insana bütün bakışım değişti."Edebiyat
Kaç hayat tanırsın bir kitapta?
Kaç yolculuğa çıkarsın?
Ve kaçından sağ çıkabilirsin bu yolculukların?
Yaralar vardır, kabuk bağlar. Kurcalamadığın zaman kanamaz. Ama bir gün bir bakmışsın, deşilmiş yaran. Hiç olmadığı gibi, hiç olmayacak bir zaman.
"Sana hangi derdimle ağlayayım bilmem ki," diyordu 
İskender Pala 
Bülbülün Kırk Şarkısı'nda. Öyle bir kitap okudum ki şimdi, kimin hangi derdine ağlayayım, kime hak vereyim bilemedim. Gerçek hayatın bir yankısı gibiydi, kimin penceresinden baksam vardı bir haklılık payı, hangi eve konuk olsam düştüğü yeri yakıyordu ateş. Ortak olan tek bir şey vardı, en çok ailesinden yaralıydı insanlar, bir ömür geçmeyecek, bir kuşağa sirayet edecek bir yara varsa aile yarasıydı. Başka bir kitabında öyle güzel anlatıyordu ki yazar bu durumu: "Ayakkabı vurduğunda ayağının arkasında bir yara açılır, çorap giydiğinde o yara çoraba yapışır, çorabı çıkarttığında kabuk kopar ve tekrar kanar. İyileşmesi zaman alır. Ayakkabıyı çorapsız giyemezsin, çorapla giysen yine yapışır. Aile yaraları biraz böyledir. Yürümekten vazgeçemezsin ve attığın her adımda canını acıtmaya devam eder."
"Evde, yani 'aile içinde' de yalnızdım," 
Budala kitabında geçen bir 
Fyodor Dostoyevski cümlesi... Ama bu esere öyle yakışırdı ki...
İnsanlar yalnız.
Kalabalıklar içinde, aile içinde...
Yalnızca yalnız değil, birbirlerinin katili.
"Silahlar insanları öldürmez, insanlar insanları öldürür," der 
Ziya Selçuk, günden güne, eritip bitirerek, sindire sindire öldürürler.
Gönül Dağı diye bir dizi var, izleyenler bilir. Her kahraman kendi hikayesini kendi ağzından anlatır. Vay be dersin, ne hayatlar var! Kimse durduk yere kötü, taş kalpli, aksi olmaz. Vardır bir hikayesi. Teyzem var mesela. Küçükken hiç sevmezdim, çok katı bir kadındı. Büyüdükçe hak verdim, yedi çocuğu oluyor, hepsi art arda ölüyor, sekizinci
İskender Pala Bülbülün Kırk Şarkısı'nda. Öyle bir kitap okudum ki şimdi, kimin hangi derdine ağlayayım, kime hak vereyim bilemedim. Gerçek hayatın bir yankısı gibiydi, kimin penceresinden baksam vardı bir haklılık payı, hangi eve konuk olsam düştüğü yeri yakıyordu ateş. Ortak olan tek bir şey vardı, en çok ailesinden yaralıydı insanlar, bir ömür geçmeyecek, bir kuşağa sirayet edecek bir yara varsa aile yarasıydı. Başka bir kitabında öyle güzel anlatıyordu ki yazar bu durumu: "Ayakkabı vurduğunda ayağının arkasında bir yara açılır, çorap giydiğinde o yara çoraba yapışır, çorabı çıkarttığında kabuk kopar ve tekrar kanar. İyileşmesi zaman alır. Ayakkabıyı çorapsız giyemezsin, çorapla giysen yine yapışır. Aile yaraları biraz böyledir. Yürümekten vazgeçemezsin ve attığın her adımda canını acıtmaya devam eder."
"Evde, yani 'aile içinde' de yalnızdım," Budala kitabında geçen bir Fyodor Dostoyevski cümlesi... Ama bu esere öyle yakışırdı ki...
İnsanlar yalnız.
Kalabalıklar içinde, aile içinde...
Yalnızca yalnız değil, birbirlerinin katili.
"Silahlar insanları öldürmez, insanlar insanları öldürür," der Ziya Selçuk, günden güne, eritip bitirerek, sindire sindire öldürürler.
Gönül Dağı diye bir dizi var, izleyenler bilir. Her kahraman kendi hikayesini kendi ağzından anlatır. Vay be dersin, ne hayatlar var! Kimse durduk yere kötü, taş kalpli, aksi olmaz. Vardır bir hikayesi. Teyzem var mesela. Küçükken hiç sevmezdim, çok katı bir kadındı. Büyüdükçe hak verdim, yedi çocuğu oluyor, hepsi art arda ölüyor, sekizinciAile bağları nasıl düğümler atar insanların kaderine ?1000Kitap
Uzun zamandır beni bu kadar etkileyen, kitabın kapağını kapattıktan sonra bile üzerinde uzuun uzun düşünmemi sağlayan bir kitap okumadığımı fark ettim.
Üzerinde düşünmeye de hala daha devam ediyorum. Neden mi? Çünkü yazar bu 200 sayfalık kitap ile okuyuculara; aile dinamiklerinin bir kişi üzerinde ne kadar etkili olduğunu, ebeveynlerin çocuklarına doğrudan ya da dolaylı verdiği mesajlarla ve onların omuzlarına yükledikleri sorumluluklarla hayatlarının nasıl kararabildiğini ayrıntılarıyla göstermiş.
Karakterlerin iç dünyasını, yazarın kaleminin gücü sayesinde çok fazla benimseyebildim. Bence bu kitabı değerli kılan kısım da işte bu. Her bir karaktere ayrı ayrı hak verdim, üzüldüm ve dertleriyle dertlendim.
Şermin Yaşar roman kahramanlarına ayrı ayrı söz hakkı vererek adeta “Bakın! Hiçbir şey göründüğü gibi değil. Herkesin hayatta takmaya mecbur olduğu bambaşka maskesi var.” demiş.
Gerçekten de herkesin hayatla mücadelesi ve kendi içinde verdiği bir savaş var.
Kitapta üzerinde düşünülmesi, düşünülüp hazmedilmesi gereken o kadar farklı nokta varki. Bunlardan biri de, “domino etkisi.” Peki nedir domino etkisi? -Ortaya çıkan bir olayın başka olayları tetiklemesi ve tetiklenerek yeni durumların meydana gelmesidir. Aile toplumun en küçük yapısı olmasına rağmen bir bireyin çocukluğuna, ergenliğine ve yetişkinlik dönemine doğrudan etki eden bir güce sahiptir. Bu gerçekliği kitap sayesinde bir kez daha görmüş olduk. Aile içindeki bir kişinin hatasının diğer aile fertlerine nasıl sirayet edebildiğini görmek istiyorsanız biran önce bu kitabı okumaya başlayın derim.
Şermin Yaşar, hep çok merak ettiğim ama bir türlü kitaplarını okuyamadığım bir yazardı. 
Söyleme Bilmesinler bana göre yüksek farkındalığın, açık algının ve tabii ki de gözlem gücünün bir ürünü. Bu sebeple yazarın
Söyleme Bilmesinler bana göre yüksek farkındalığın, açık algının ve tabii ki de gözlem gücünün bir ürünü. Bu sebeple yazarın
Emin, Ethem, Ekrem, Hülya, Nurten, Sevgi, Çiğdem, Kazım, Mürüvvet... Dokuz isim, dokuz ayrı hayat. Kimse kimseyi gerçekten sevmiyor ya da kimse kimseyi duymuyor. Hiçbirinin kalbi bir diğeri için çarpmıyor.
Kurgu o kadar ustalıkla örülmüş ki, her bölümde kızgınlıkla okuduğumuz bir yalanın üstü açılırken altından büyük bir dram çıkıyor. Hangi karaktere kulak versen o haklı. Kimse suçlu değil ama masum da değil. Kısacası herkes kendi hikayesinin mağduru.
Sırtımızda yük olan, omuzlarımızı ağırlaştıran, içimizde tutarak kalbimizi yorduğumuz ne varsa söyleyelim. Söyleyelim bilsinler...
Bir aile ama birçok hikâye.
Kitapta anlatılan tam anlamıyla bakış açısı; bir olaya nereden bakarsak veya kim bakarsa, bazen yanlış bazen doğru bazen tüm derinlikleriyle anlaşılan düğümler zinciri.
Hayatta her insan her rolde başarılı olamaz, iyi bir anne, belki iyi bir arkadaş değildir belki iyi bir dost belki iyi bir kardeş değildir ancak insan kendinin farkında olmalı değişmeye, bu durumu düzeltmeye çalışmalı çünkü kötü olan her huyumuz ne yazık ki nesillere veya çevremize sirayet ediyor.
Yazarın çok içten ve samimi bir dille yazdığı bu kitapta herkesin kendini bulacağı bizi anlatan bir yönü var, hepimizden biri, içimizden birçoğu... Zaman zaman gülümseten, çokça üzen, bambaşka duygular hissettiren yaşamlar, yarım kalmış belki tamamlanması zor, tamamlansa da kalbi yoracak durumlar ancak akıcı ve şans verilmesi gereken bir eser.
Ve söylemek isterim ki kalbimize ağır gelen, ruhumuzu yoran, zihnimizi meşgul eden her ne olursa olsun anlatalım gitsin, en başta kendimize sonra sevdiklerimize belki olayın çaresi yoktur ama anlatırsak sevdiklerimiz bizim çaremiz olur. Doğru anlaşalım, doğru anlaşılalım.
Teşekkürler.
SÖYLEME BİLMESİNLER-ŞERMİN YAŞAR,200 sayfa
Belki uzun bir inceleme oldu ama kitap o kadar güzel ki ,insan kendini durduramıyor yazmak için.
Şermin Yaşar hep merak ettiğim ama bir türlü tanışma fırsatı bulamadığım bir yazardı.Öyle bir kitapla tanıştım ki kendisiyle,ben ne okudum dedim.İlk başlarda Ayfer Tunç okuyorum sandım,meşhur üçleme kitabı -Kapak Kızı,Yeşil Peri Gecesi ve Osman’daki gibi olayların her karakterin ağzından farklı anlatılışını okuyacağım sandım.Evet öyle oldu ama o nasıl anlatış,bu nasıl bir aile
“Yalansızız artık.Hâlâ birkaç sırrımız var. Ama yalansızız.”
“Evlenip aynı çatı altında yaşıyorlar diye Karı koca olur mu insanlar ? Aynı ana babadan oldular diye birbirlerine sahiden kardeş olur mu çocuklar? Yıllar kalbini dağlasa da içlerindeki o kor söner mi âşıkların? Her şeyi aşikâr olanların sakladıkları sırlar daha mı çoktur?”
Bir aile düşünün; anne baba ,üç erkek çocuk, üç gelin. Emin,Ethem,Ekrem,eşleri,Hülya,Nurten,Sevgi.Dışarıdan bakıldığında hepsi ailesi içinde mutlu mesut yaşıyor,iş güç sahibi insanlar.Acaba öyle mi?Hepsi severek mi evlendi?Anne baba çok mutluydular da kendileri gibi yuva kursun diye oğullarına kendi buldukları kızlarla evlendirdiklerinde çocukları çok mu sevindi,çok iyi bir yuva mı kurdu?Hele de anne, bu kızı almazsan hakkımı sana helal etmem dediğinde ne düşündüler?Acaba o kızlara soruldu mu?İstiyor musun evlenmeyi,gönlünde başka biri var mı?
Sevgiyi bilmeyen bir aile,karı koca birbirini sevmediği gibi çocuklarını da sevmiyorlar,mış gibi seviyorlar,seviyor muş gibi gözüküyorlar…
İşte bu soruların cevaplarını yazarımız kitap karakterlerinin ağzından tek tek veriyor okuyucuya…
“Herkesin hikayesini dinledin.Haydi,şimdi sen anlat:Aslında ne oldu, nasıl oldu?” diyor. Karakterleri konuştukça çözülen bir sırlar
Çok Bilmek İyi mi? Söyleme Bilmesinler …Edebiyat & Roman
İnsanlar arasındaki etkileşimde bazen susmak derin anlamları barındırabilir. Sessizliğin çığlığı vardır derler; bilinmez, görülmez, duyulmaz lakin insanın içini kemirir.Sussan olmaz susmasan hiç olmaz. Öyle kalırsın biçare kendi içine açılır kapıların, kendinle kaldıkça da susmalar diyarına doğru yola çıkarsın.Aslında bilirsin her susmanın ardında bir sırrın derin yankısı bulunur. Sırlar, susmalar, pişmanlıklar, hatalar gün yüzüne çıkar , susma diyarının sonunda. İşte bu kitapta aile sırları anlatılıyor ama öyle bir anlatılmış ki herkesin bakış açısını görebiliyorsunuz.
Herkes hikayesini kendi ağzından bir güzel anlatıvermiş pat pat yalansız ve en sade şekilde. Birbirinin cümlelerini devam ettirerek ilerliyor kitabımız. Ve bana şunu gösterdi ki aslında ne denli farklı düşünüyormuşuz biz dedim. Bazen olaylara tek kendi bakış açımızla bakabilmemiz beni hep tedirgin etmiştir ve hep sormuşumdur kendime, acaba karşıdaki insan ne düşünmüştür. Buna empati deniliyor sanırım. Empatinin gerekliliğini bu kitapla çok daha fazla gördüm. Ve bazen her olayın başlangıç ve sonuç nedenlerinin farklı olabileceğini de . Hep derler ya hayr görünende şer şer görünen de hayr olabilir. Bir insanı anlamanın ne denli önemli olduğunu da farkettim. Aslında hepimiz insanız iyisiyle kötüsüyle, doğrusuyla, yanlışıyla . Her bir karakter kendini anlattığında, aslında farkettim ki hepsinin kendine göre belli sebepleri var. Sırların altında yatan kendileri için aslında mantıklı durumlar psikolojik savaşlar var.
Kitapta bir diğer anlatılan olay ise “sevgi” aslında “sevgisizlik”. Dünyada sorun oluşturan çoğu olayın sebebinin sevgisizlikten kaynaklanabileceğini düşündünüz mü hiç ? Ben çok düşündüm, daha doğrusu düşünmemem mümkün değildi. Özellikle çocuklarla çalışırken bu pek mümkün görünmüyordu. Öyle
Söyleme Bilmesinler·200 syf.·Kitap İncelemesi
9/10
2025 149. kitabı
İnsanın söyleyemedikleri, söylediklerinden daha çok yorar onu.
Şermin Yaşar, kalbin en gizli köşelerinde saklı kalan duyguları yalın ama sarsıcı bir dille anlatıyor. Kitap, kimi zaman çocukluğun masumiyetine, kimi zaman da insanın kendine bile itiraf edemediği yaralarına dokunuyor. Her satırında saklanan sırların, içe atılan suskunlukların yankısını duyuyorsunuz.
Keyifle okuyun.
Şermin Yaşar ile tanışma kitabım oldu. Öncelikle dilini oldukça akıcı ve samimi buldum.
Yaşanan olayları her karakterin kendi bakış açısından okumak güzeldi. İlk bölümlerde ısınamadığım, davranışlarına anlam veremediğim karakterleri iç dünyalarına indikçe anlamaya, hak vermeye ve çokça empati kurmaya başladım. Benim için keyifli ve bir o kadar da hüzünlü bir okuma deneyimi oldu.
Ayrıca Şermin Yaşar dünyanın ilk Kelime Müzesi’nin de kurucusudur. Ziyaret etme fırsatım oldu, farklı ve keyifli bir müze oluşturulmuş. Ankara’da olan ya da yolu düşen herkesin ziyaret etmesini öneririm.
Samime Sanay - Söyleme Bilmesinler ile bu güzel kitaba veda ediyorum…
Söyleme Bilmesinler , karmaşık aile ilişkileri ve içsel sırların derinliklerine inen dokunaklı bir hikayeyi anlatıyor. Söyleme Bilmesinler , bir ailenin yaşadığı içsel çatışmaları, sırları ve ilişkileri merkezine alırken, karakterlerin kendi seslerinden hikayelerini aktarmasıyla şekilleniyor.
dışarıdan bakıldığında oldukça sıradan görünen ama içi derin sırlar, suskunluklar ve kırgınlıklarla dolu üç çocuklu klasik bir Türk ailesinin hikayesini okuyoruz.
Şermin Yaşar Söyleme Bilmesinler, aynı çatı altında yaşamalarına rağmen birbirini gerçekten tanımayan, ortak bir geçmişi paylaşsalar da kendi iç dünyalarında bambaşka trajediler yaşayan aile bireylerini işler. Aile içi bağların, iletişimsizliğin ve ebeveynlerin çocukların omuzlarına yüklediği yüklerin hayatları nasıl şekillendirdiğini anlatır. Olay örgüsü ilerledikçe, saklanan büyük bir sırrın ortaya çıkmasıyla herkesin hayatındaki düğümler tek tek çözülmeye başlar.
Söyleme Bilmesinler Romanın en dikkat çekici yönü, tek bir anlatıcı yerine dokuz farklı karakterin kendi ağzından konuşmasıdır, aynı ailede yaşanan tek bir olayın, her bir aile üyesi (kardeşler, eşler, anne vb.) tarafından nasıl bambaşka algılandığı sarsıcı bir şekilde gösterilir.
Şermin Yaşar İnsanı en çok yoran ve yıpratan şeylerin, toplum ya da aile baskısı yüzünden "söyleyemedikleri" ve içine attığı suskunluklar olduğunu çok güzel kurgulayarak anlatmış. Gerçek anlamda karı-koca veya kardeş olmak sadece aynı evi paylaşmakla ya da kan bağıyla değil; içtenlik, şeffaflık ve dürüstlükle mümkündür mesajını da arka fonda vermiş. Okuyucunun çıkaracağı derslerden biri de herkesin dışarıya göstermediği gizli bir hikayesi ve taşıdığı ağır bir yükü vardır, bu yüzden insanları yalnızca dışarıdan göründükleri kadarıyla yargılamamak gerekir düşüncesi kitabın sonunda içses olarak ister istemez aklımıza
Geçmişinin acısını hem kendinden hem’de sevdiklerinden çıkaran kişilere dokunan bir kitap. Her karakter içimizden biri.Ve şunu anlamak lazım ki bazı insanlar geçmişinin kötüsü olmuş.Söylenmeyip susulan gerçekler her bir bireyi mutsuzluğa sürüklemiş. Acı gerçekler gün yüzüne çıkınca,herkes olması gereken kişi oluvermiş.Şunu anladık kitabın sonunda yalanla kimse huzur bulmuyor…
Yazar Hakkında
Şermin YaşarYazar · 32 kitap
1982’de Berlin’de doğdu. Şans eseri başlayan bu Avrupai yaşam, bir yıl sonra sona erdi ve kendimi Anadolu’nun küçük bir köyünde buldum. Epey bir süre izledim, dinledim, şaşırdım ve yaşadım. Oralarda fazla konuşmak ayıp, uydurmak yalana eş değer, yaratıcılık ise tuhaflık sayıldığından ben de hikayelerimi anlatmayı kesip yazmaya başladım. Yazmak sürükleyiciydi, bir Edebiyat Fakültesinin Türk Dili ve Edebiyatı bölümüne kadar sürüklendim. Tahsili ilerletip yüksek lisansımı tamamladım ve para kazanabilmek gayesiyle dolanırken kendimi bir reklam ajansında reklam yazarı olarak buldum. Yaratıcılık, sabır ve uydurabilme yeteneği gerektiren bu meslekte iyi sıkıyor olmalıydım ki, işler ilerledi. Şimdilerde kerli ferli bir reklam ajansının yaratıcı grup başkanlığını yürütmekteyim. Yaratıcılığı farklı anlamış olmalıyım, iki yıl içerisinde 3 çocuk dünyaya getirerek, profesyonel bir anne oldum. Yazdığım ama basiretsizliğim yüzünden yayınlatmadığım bir çuval hikayeyi dolaba kaldırıp çocuklarla yaşadıklarımı yazmaya başladım. Esasen annelik dediğin şey zaman zaman bir çeşit bilim kurgudan, kurmacadan, zaman zaman hoş bir hikayeden öte bir şey değildi. 33 yaşında 3 çocuk annesi bir iş kadınıydım.
Başlarım Şimdi Anneliğe, Tarihi Hoşça Kal Lokantası, Dedemin Bakkalı gibi kitapları ile tanınmıştır.
2021 yılında Deli Tarla kitabıyla Sait Faik Hikâye Armağanı'na layık görüldü. Yazar, 2017'den önce kitaplarında "Şermin Çarkacı" adını kullanmıştır.
