Kore edebiyatından okuduğum ilk kitap ve beğendim kitabı elime aldığımda hoş bir tasarımı var ama niyeyse basit ve akıcı olacağını düşünmüştüm.Okuduktan sonra akıcı olduğu konusunda haklıymışım edebi yönden biraz basit gelse de değindiği konular açısından gayet toplum endişelerini ve bizi anlatan bir kitap .Sizce kitapların iyileştirici gücü var mı?
Bu kitapla birlikte olduğu kararını verdim bizimle aynı şeyleri yaşayanların var olması yalnız olmadığım, başkalarının yaşadıkları da farklı bakış açılarına sahip olmam gerektiğini hakikati...
Youngju ,Minjun,Jimi,Seungwoo,Jungseo,Heju ve Minchul hepsi bu hayattan hepsinin hikayesi başka duyguları ise karışık ve bir şekilde hayatlarına devam ediyorlar toplumsal eleştirileri(is bulma, geçip sıkıntısı,gelecek kaygısı...)
İnsana hayatı sorgulamaya itiyor ama muhtemelen mutlu hissedenleri değil.
Hayatı düğme iliklemeye benzetisi ilk düğmeyi iliklerine gerisinin de güzel olacağı düşüncesi ve bazı olumsuz yaşantımızın kahve çekirdekleri arasında bir bozuk çekirdeğe benzetmesi bütün kahveye tadının ve kokusunun sindiği ve kötü tad ve koku vereceği düşüncesi gerçekten çok hoşuma gitti.
Herkes biraz yaralı ve iyileşmenin bir yerinde insan ilişkileri ve kitapların olması düşüncesi bana nefes aldırıyor.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.