Kitap boyunca o kasvetli havayı ve ince sızıyı hep hissettim. Mürşit’in ve Madenci’nin yaşadığı benzer ağrılarla başlayan dostluklarının bir anda bıçak gibi kesilmesi devamında dünya ağrılarıyla tanıştıkları travmatik olaylarla yüzleşmeleri, ve her ikisinin de yaşadıkları o vahim hadiseleri öylece unuttuktan sonra döngüsel bir mutsuzluğa ve boşluğa düşmeleri ta ki acılarıyla yüzleştiklerinde; kendilerini ettikleri o eziyetlere hak vermemek elde değildi. Yazar karakterler üzerinden hem mezhep ayrımını hem de kadın istismarını kitabın sonunda tokat gibi çarpıyor yüzümüze. Acıyı yaşamak kadar acıyla yüzleşemememin ağrısını da hissettiriyor.
“Hayat kayaç katmanları gibi parçalarına ayrılan değersiz bir kütledir… Ama gene de bir yerlerinde altın var “ sayfa 320
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.