Bir radyo tiyatrosu dinler gibi okudum. "Yalnızlık ne güzel ve hazin şey! Kendimiz seçtiğimizde nasıl da güzel! Bize yıllarca dayatıldığında nasıl da hazin!" diyor Emmanuel Bove 1924'te. Tasvirleri olabildiğine basit, bir o kadar da naif. "Boş bir tramvay geldi. Geceden temizliği yapılmıştı. Aracı aydınlatan ampullerde uyumadan önce açık unutulmuş ışıkların hüznü vardı." (sf 122)
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.