Sally Rooney’nin Normal İnsanlar kitabını bitirdim ama ne yazık ki beni pek etkileyen bir hikâye olmadı. Konu olarak Connell ve Marianne’in yıllara yayılan ilişkisini anlatıyor ama bu ilişkinin sürekli aynı döngüde sıkışıp kalması beni fazlasıyla sıktı. Bir türlü tam anlamıyla birbirlerine bağlanamayan, sürekli ayrılıp barışan iki karakteri okumak, belli bir noktadan sonra yorucu hale geldi.
Kitap, modern ilişkilere, sınıf farklarına ve karakterlerin içsel çatışmalarına odaklansa da, birçok noktada derinlik yerine yüzeysel bir döngü hissi yaratıyor.
Connell ve Marianne’in birbirlerini anlamakta ve sağlıklı iletişim kurmakta yaşadığı zorluklar, bir noktadan sonra tekrara düşüyor. Bu durum, hikâyenin ilerleyişini durağan hale getirirken, olayların bir sonuca bağlanmaması da beni tatmin etmeyen şeyler arasında. Başlarda karakterlerin iç dünyasını anlamaya çalışsam da, bir süre sonra değişmeyen halleri yüzünden onlara karşı bir bağ kuramadım.
Anlatım dili de bana çok yüzeysel geldi. Rooney’nin sade üslubu ve diyalog ağırlıklı yazımı bazı okuyucular için akıcı olabilir ama ben karakterlerin duygularını daha derinlemesine hissetmek isterdim.
Son olarak, kitabın vermek istediği mesaj net olsa da, anlatım tarzı bunu güçlü bir şekilde hissettiremiyor. Bir ilişki hikâyesi olarak, Normal İnsanlar modern zaman ilişkilerinin kırılganlığını ve karmaşıklığını anlatmaya çalışıyor, ancak karakterlerin durağanlığı ve olay örgüsünün tekrar eden yapısı, kitabın duygusal etkisini zayıflatıyor. Bu yüzden, özellikle benim gibi daha derin karakter analizleri ve tatmin edici bir gelişim süreci bekleyen okuyucular için kitap anlamsız bir döngü gibi gelebilir.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.