Çocuk...
Bir çocuk… O kadar değersiz ki kitabın başlangıcından bitimine kadar hiç ismi geçmeyen, bir ismin bile çok görüldüğü bir çocuk… “Deve, Kurt, Eyer ve Tank” isimlerini verdiği kayalarıyla konuşacak kadar yalnız yapayalnız bir çocuk… Balık adam olup babasıyla konuşacağını hayal edip Isık Gölü’ne kendini bırakıp sonsuzluğa yolcu olan bir çocuk… Adsız, yalnız, mutsuz… Mutlu bir son beklemiyordum evet ama neden ağladım? Mümin Dede’ye mi, anne ve babasız büyüyen adsız çocuğa mı ? Ölüm mü beni ağlatan ? Dipsiz kuyu gibi içine çeken yalnızlığa mı?
İçinizde iyileştiremediğiniz bir çocuk varsa hazırlayın mendilleri..!
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.