kinyas ve kayrayı tekrar okumak pek mantıklı mı,bu kısım tartışılabilir. fakat hakan günday’ın yeri benim için farklı olduğu için,kitabı tekrar okumakta bir sıkıntı göremedim. kitabı okumak başlarda belki sıkıcı gelebilir,benim bu kadar uzun sürede okumamım sebebi araya başka kitaplar girmesi oldu. sabırla devam ederseniz,bir yerden sonra kitabı elinizden bırakasınız bile gelmeyecek.
yaşanmışlıklarla,acıyla,insanların çürümüş zihinleri,kararmış kalpleri ve toplumun karanlık yönünü çok sert bir şekilde anlatıyor kitap. yeraltı edebiyatı okumayı seven birine bile belki ağır gelebilecek olaylar. fakat günday öyle edebi bir üslupla ortaya koyuyor ki anlatmak istediklerini beğenmemek elde değil.
zaten yeraltı edebiyatı denilince akla ilk gelen isimlerdendir. bu eserinde altı çizilecek onlarca yer,insanı düşündürecek binlerce konu var.
kinyas ve kayra;ikisi de sevilecek adamlar değiller. kinyas’a bir yere kadar sempati duyabilmek mümkün olsa bile,kayra için bu durum tam tersi. kendi cehenneminde boğulmak isteyen bir insan sempatiyi de sevgiyi de hak etmiyor fikrimce. düştüğü çukurdan bir kere bile çıkmaya yeltenmemesi hem kitabın temel fikrine uyuyor hem de kayranın hak ettiği son buydu dedirtiyor insana.
açıkçası kinyas’ın sonunun aynı kayra gibi yahut benzer olabileceğini düşünüyordum,o yüzden sonunda çok olmasa bile şaşırdım.
fakat çabalaması hoşuma fazlasıyla hoşuma gitti. özellikle kinyas için bile okunur. sonu da insanı merak ettiriyor,hiç mi? hep mi? tam bir netlik yok çünkü.kitabı bitirdikten sonra üzerime bir ağırlık çöktü,karakterleri arkamda bırakmak bana yük geldi. aynı yazarın söylediği gibi kendimi bir anlığına milyarlarca insanın içinde yapayalnız hissettim.
“yalnız kaldım. kalabildim. altı milyarın arasına doğdum. ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından..”
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.