Gerçek bir korkak, mutluluktan bile dehşet duyar.
İnsan olmayı becerememiş bir adamın hikâyesi. Daha çocukken öğrenmiş maske takmayı, insanların istediği gibi olmayı, onay alabilmek için isteklerinden vazgeçmeyi. Korkuyordu insanlardan ama hepimiz gibi onun da kabul görmeye ihtiyacı vardı.Bunu kendi de şu şekilde ifade ediyor. "İnsanlarla konuşabilmek benim için neredeyse imkansız. Ne diyeceğim veya nasıl söyleyeceğim hakkında hiçbir fikrim yok.
Soytarılık fikrini de böyle buldum.
İnsanlığın sevgisini kazanmaya dair son çabamdı. Hayatımı insanlardan ziyadesiyle korkarak geçirsem de onlardan tamamen vazgeçemiyordum.Onlarla aramdaki bağı koruyabilmek için soytarılığı kullandım. "
Başlarda işe yarasa da bu yöntem zamanla onu kendinden uzaklaştırdı. İnsan kendi hayatıyla arasına mesafe koymaya başladıkça kendine yabancılaşıyor özünde kim olduğunu , neyi sevip sevmediğini neyden keyif aldığını unutuyor. Özüne yabancılaşan insan yaşamdan kopuyor ve herşey onun için önemsiz hale geliyor. Hayat anlamını kaybediyor.Yaşamdan koparmaya uğraşıyor kendini başarabilirse başarıyor başaramazsa bir şekilde hayatın içinde sürünmeye devam ediyor. Bu sürüklenme insandan insanlığını alıyor çünkü insan olmak olabilmek kolay değil. Çaba gerektiriyor büyük bir özveri istiyor. Özensiz bir yaşam yaşam olmaktan çıkar. Yaşamak özen isteyen bir eylemdir. Bunu birkez daha bu kitap sayesinde anladım. Bu kitap yazarın otobiyografisi sayılabilecek bir kitap yazarın kendisi de pek çok kez kendini bu hayattan koparmaya çalışmış yaşama uyum sağlamakta zorlanmış bir kimse. Okumayanlara tavsiye ederim .
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.