Kitap kapağından satırların arasına sızdığım öyküler. Norveç’e Kuzey Işıkları’nın altında bir kasabaya, Venedik kanallarına, Çek kaplıcalarına, Nevada çöllerine.. Judith Hermann, insanın farklı hallerini kendi tarzınca gözler önüne seriyor. Onun öykülerinde sandalyem elimde geziyorum ve her ana oradaymışçasına eşlik ediyorum. O puslu hava dağılmasın diye ses etmiyorum. Hayal kırıklıkları, nihayete ermeyen aşklar, yarım kalmışlık ve tekinsizlik dostlukların, ilişkilerin, aile bağlarının, yolculukların zeminini oluşturuyor. Hepsi, o puslu havayla bir bütün oluşturuyorlar.
Hermann’dan okuduğum üçüncü kitap. Tarzını sevsem de bu kitabın benim için diğer ikisinin gerisinde kaldığını söylemeliyim. Hala “Yaz Evi Daha Sonra” favorim derim.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.