Bu kitabı 2024'ün yaz sonunda okumaya başlamıştım fakat Seyyid Hasan Nasrallah'ın şehadeti haberi sonrasında yarım bıraktım. Geçtiğimiz günlerde baştan başladım ve duygularımın tamamen başka bir zeminde kitaba yöneldiğini farkettim. Artık Seyyid yoktu ve bu kitap onun dünyadaki mevcudiyeti sırasında yazılmıştı. Öyle ki, bazı ifadeler sanki Seyyid hala yaşıyormuş gibi hissettiriyor. Kitabın içeriğine gelecek olursak, anlatı öncelikle Mustafa Allahyari'nin Giriş yazısıyla başlıyor. Allahyari, Şehid Seyyid'in kişisel ve liderlik özelliklerine tanıtımla başladığı giriş yazısını Hizbullah düşüncesinde insan tanımına başvurarak çoğaltıyor. Seyyid Hasan'a kapsamlı bir bakışla başlangıç veren kitap çocukluğuna, eğitim ve öğretime atılma sürecine ve Lübnan'daki çoklu etnisite olgusuna dikkat çekiyor. Seyyid Hasan Nasrallah, babası Abdülkerim'in manav dükkanında asılı olan İmam Musa Sadr'ın resminin büyüsüne kapılıyor adeta; sürpriz olmayacak şekilde Seyyid'in İmam gibi olmayı arzuladığını, resme dikkatli baktıkça hayret ve hayranlığının arttığını öğreniyoruz. Şehid Seyyid'de devrimci bilincin ilk defa İmam Musa Sadr'ın resminin içinde uyandırdığı duygulanım olduğunu düşünüyorum. İlerleyen sayfalarda Şia'nın en büyük partisinin Lübnan'daki konumu ve hareketliliği ele alınarak Hizbullah'ın akide ve görev anlayışında Lübnan'da siyasi kazanç elde etmeyi amaçlamadığı vurgulanıyor. Kişisel olarak ilgilendiğim iki konu Besic ve Cebel-i Amil, Bint Cubeyl ve Dahiye olduğu için bu kitaptaki değinilerden onları yakalamaya çalıştım. Besic ile ilgili yazılı bir eser bulmak webde bile çok zor fakat gündemi takip ederek Dahiye'den haberdar olabilme imkanımız var. Bu kitap üzerine söylenecek çok fazla şey var fakat bu video her şeyi özetliyor:
x.com/TheCradleMedia/...
·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.