Bu kitabı okurken kendimi, tarih boyunca anlatılagelen en eski hikâyelerden birinin tam ortasında, ama bambaşka bir perspektiften bakarken buldum. José Saramago, Kabil’in hikâyesini öyle bir anlatıyor ki, alıştığımız kutsal metin yorumlarının ötesine geçerek, hem düşündürüyor hem de zaman zaman gülümsetiyor.
Roman boyunca Kabil’in gözünden, Tanrı ile insan arasındaki çetrefilli ilişkiye tanıklık ettim. Kendi kardeşini öldürmüş, lanetlenmiş bir adamın, zamanın içinde sıçramalar yaparak Adem ile Havva’dan, Nuh’un gemisine, Babil Kulesi’ne uzanan serüvenine eşlik ettim. Saramago’nun ironik ve eleştirel dili, bana sadece bir karakterin değil, insanlığın varoluş mücadelesinin de sorgulandığı bir yolculuk sundu.
Özellikle Tanrı’nın adaletiyle ilgili Kabil’in içsel sorgulamaları, hikâyeye bambaşka bir derinlik katıyor. Geleneksel anlatılardaki Tanrı figürü yerine, kararlarıyla çelişkiler barındıran, insanın acıları karşısında mesafeli bir Tanrı portresi çiziliyor. Bu da Kabil’in başına gelen olaylara daha farklı bir gözle bakmamı sağladı.
Kitabın sonunda, Saramago’nun sadece bir dini anlatıyı değil, insan doğasını, kaderi ve ahlakı da sorguladığını hissettim. Kabil’in yolculuğu bittiğinde, benim için yeni sorular başlamıştı. Her okurun kendine göre farklı anlamlar çıkarabileceği, düşündürücü ve cesur bir eserdi.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.