Merhamet ve Karşılıksız Aşk Karmaşası...Edebiyat
Okuduğum en iyi Stefan Zweig kitabı.
Yürüyemeyen, sakat bir kıza duyulan vicdan azabı ve merhamet...
Bu merhametin karşısındaki karşılıksız bir aşk...
Karşılık veremeyen ve ne yapacağını bilemeyen, bocalayan bir erkek...
Teğmen Hofmiller ve Edith arasındaki duygusal hikayede, hikayeye yön veren Edith'in babası, kız kardeşi, doktoru ve Hofmiller'in Albayı...
Her şey Teğmen'in sakatlığını bilmeden Edith'i dansa kaldırma davetiyle başlıyor. Sonrasında oluşan vicdan azabı, merhamet, memnun etme duyguları ile Edith'in kalbine düşen aşk ateşi Teğmen'in yüreğini, aklını işin içinden çıkılmaz bir hale sokuyor. Hikaye pek tahmin edilemeyen bir sonla bitiyor.
Konu bir Türk Filmi kıvamında olsa da anlatımı oldukça iyi. Edith'in içindeki ruhsal bunalımı, kendini sorgulaması, isyan ile kabullenme, kabullenme ile umut arasında gidip gelmesi, Teğmen'in safça olan merhamet duygusu, vicdan azabı, kıza bir umut olma heyecanı ve karşısına çıkan durumla kafasının ve yüreğinin karmaşasını çok iyi analiz etmiş ve anlatmış.
İnsan Teğmen ve Edith'le bir empati yaptığında gerçekten zor bir durumun içinde acaba ben ne yapardım diye düşünmeden edemiyor. Bu düşünce karmaşası içinde olanları okudukça ve etraftaki insanların seni yönlendirmesiyle bu kördüğüm daha da çıkılmaz bir hal alıyor. Ama yine de Teğmen'in bana göre çok yanlışı var ki en önemlisi tutarsız olması.
Kitap oldukça sürükleyici, elinizden bırakamıyorsunuz. Doktorun, Edith'in babasını Teğmen'e anlattığı kısımlar olması gerekenden uzun olmuş ve kitabın sürükleyiciliğine balta vurmuş biraz. Ama genel anlamda çok akıcı ve hikaye ilerledikçe merak ediyorsunuz ve sona doğru bırakamıyorsunuz.
Kitaptaki en beğendiğim alıntı:
"Vicdanın hatırladığı hiçbir suç unutulmaz"
İyi okumalar
·
244 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.