Kendine ait bir dünyaFelsefe-Düşünce
Her kadının sesini duyurabileceği, hayallerini büyütebileceği ve kimseye benliğinin hesabını vermeden var olabileceği bir ‘odaya’ ihtiyacı var fakat bu oda dört duvarla sınırlı değil; düşüncelerimizde, haklarımızda ve özgürlüğümüzde gizli. Bir kadının hayatında kendine ait bir alanının olması sandığımızdan çok daha büyük bir özgürlük aslında. Düşünmek, üretmek sadece kendisi olabilmek için dört duvarla çevrili küçücük bir oda bile bazen bir devrim niteliğinde olabilir. Virginia Woolf’un bahsettiği o ‘oda’ yalnızca fiziksel bir mekân değil; bir kadının kendi düşüncelerine, hayallerine ve sesine sahip çıkabileceği bir alanın sembolüydü.
Kadınlar tarih boyunca bu alandan mahrum bırakıldılar. Eğitim hakkından, ekonomik özgürlükten, siyasi temsilden, kendi hayatlarına dair karar alma yetkisinden… Yüzyıllarca kadınların hikayeleri ya susturuldu ya da başkalarının kaleminden yazıldı. Hatta toplumsal hayatın içine bile çok geç dahil olabildiler ve çoğu zaman dahil olmak bile, var olan kalıplara sığmak anlamına geldi. Bugün bile pek çok kadın, kendi odasını inşa edebilmenin mücadelesini veriyor.
Virginia Woolf’un Kendine Ait Bir Oda’sı, bu mücadelenin derin köklerine ışık tutuyordu. Neredeyse yüzyılı aşkın bir süre önce yazılmış o sayfalarda; bir kadının toplumda var olma mücadelesini, özgürce üretebilme arzusunu ve tüm bunların önündeki görünmez duvarları görmek mümkündü. En çarpıcı olanı ise bugün hala aynı duvarlara çarpıyor oluşumuzdu. Woolf’un satırlarında yankılanan o bastırılmış öfke hem geçmişin hem de bugünün kadınlarının ortak sesi olarak duyuluyordu.
Gerçekten de bir kadının parası ve kendisine ait bir odası olmalı.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.