...Ve bir gün, artık onu terk etmem gerektiğine inanmıştım. Ve çılgınlar gibi kaçmıştım. Gerçekte, ondan kaçıyor da değildim. Neden, niçin kaçtığımı biliyor da değildim.
Sanki, neyi bilmiyordum ki?..
Öyle. İnsan her şeyden bir şey öğrenebiliyor,
-isterse.
Öğrendim ben de: Dönüp ona geliyordum. İşte, ulaşım bir korkunç karmaşaydı ve sanki ilk kez -şu zırt pırt gece yolcusu ben-nasıl da korkuyordum bir kaza olmasından, olacağından, olabileceğinden...
Niçin mi?
Ona bir söyleyeceğim vardı.
Onsuzluk gibi.
Ona kendimi anlatmak gibi. Sevda ve dert gibi. "Derdim.. derdim..." gibi. Bir şunu istiyordum: Ona ulaşmayı. O gün, o dönüş yolunda ilk kez tanımıştım yürek kabarmasını...
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.