Hayattayken yazdığı son romanını, itiraf ediyorum, gözümü de en çok korkutan kitabını bitirdim nihayet.
Roman Karamazov ailesinin babası Fyodor Pavloviç & birbirinden farklı oğulları etrafında şekillendirilmiş. Baba & oğullar insanoğlunun birçok özellikleriyle bezenmiş adeta: hırstan gözü dönen bir abi karşısında en saf duygularla inancının peşinden koşan kardeş gibi. İnsanoğlu diyorum elbette ama Dostoyevski olabildiğince çuvaldızı Rus'lara batırmıştı kitap boyunca bol bol yermelerine şahit oldum. E tabi çuvaldız varsa iğne gelmez mi? İğnesini de Türkler de dahil birçok millete de batırmayı ihmal etmemişti. Bazı okuyucular tarafından hakaret* olarak yorumlanan cümleleri ben dönemin korkusu* olarak düşünüyorum keza benzer zamanlarda yazılan farklı yazarların eserlerinde de sadece halımızdan, kahvemizden bahsedilmiyordu.
Kitap benim için zorlayıcı oldu bunun sebeplerinden biri kitabın uzunluğuydu, uzun aradan sonra Rus Klasiği okumuş olmamdı & diyalogların monoloğa evrilmesiydi (karşılıklı konuşma bir anda uzunca tek kişinin anlatımına döndüğünde yordu).
Ama bilen bilir, zorlayıcı olması, düşüncelerimi yormasını severim eserlerin.
Kitapla kalın -.-
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.