Dostoyevski sevenlere,
Ruh boşluğunda olanlara, ailesinden dahi kaçmak isteyen ama uzaklaştığı anda onların ismini sayılamaktan, başkalarına onu anmaktan başka bişey yapmayanlara,
Gecenin bilmem kaçı kendini bir sahile atmak isteyen, yanında olmak isteyen dostunu bile yanında olmasını istemeyen/dostu olmayan herkese,
Sevilip sevmediği, kaçmak isteği duyduğu için kendini dünyanın en kötü insanı olduğunu hisseden,
Kimsenin yapamadığı şeyi, sadece yapmak için. Sebepsiz, sırf cesaret edebilmek için yapan herkese öneririm.Hani Sezai Karakoç demiş ya;
"Petersburg deyince akla Tolstoy ve Dostoyevski gelir. Ve şehir, onlardan uzaklaştığı ve koptuğu ölçüde ruhunu yitirir."Raskolnikov, sana gelince sende beni gördüm. Ruh halinde, ruh halimi. Ama ben iyiyim, sen ise, hasta.. Ben içimde öldürdüm, sen ise... Peki, gerçekten ne için yaptın? Belki de bir çok sebebi vardı. Ama ben o sebeplerin içinden bu cümleyi çekip çıkarttım;
"Ben yalnızca cesaret göstermek istedim Sonya, hepsi bu! (..) Önüme çıkan engeli alabilir miydim, aşamaz mıydım? Eğilip iktidarı yerden almaya cesaret edebilecek miydim, edemeyecek miydim?"
Ve insan, ölümden korkanken aşk yüzünden kendini öldürebilir, yaşamaktan bıkmışken aşk ile hayata tutunabilirmiş...
Bu kitabı okuyan bir savcının, 'bir katilin iç düşüncelerini bu kadar ayrıntısıyla yazan bir insan, kesinlikle daha önce birini öldürmüştür' diyerek mahkemeye vermesini yazarak, Cemal Süreya'nın bir sözünü bırakıp bitiriyorum.. İyi okumalar dilerim.
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.