**Oblomovluk ölümə bənzəyən hərəkətsizlik…**1000Kitap
Bir kumru gibi. Başını kanadının altına sokuyor ve öylece kalıyorsun. Bütün hayatını tavan arasında ötmekle geçirebilirsin. Sen İyi yüreklisin; zekisin; duygulusun, soylusun. Dürüst bir insansın İlya. Ama gene de eriyip gidiyorsun. Seni için için yiyen nedir? Bu hastalığın bir adı yok mu?
Oblomov zor işitilir bir sesle:
— Var, dedi. Olga yaş dolu gözleriyle sorar gibi baktı.
Oblomov:
— Oblomovluk, diye mırıldandı.
Bu əsərdə həm Andrey,həm Olga,bəzən Oblomov da hiss etdim özümü.İnsan nə üçün yaşamalıdır? İnsanın həyat qayəsi nədir? Həyatdakı məqsədi nədir?
Xoşbəxt olmaq? Bəs xoşbəxtlik nədir?
Xoşbəxtlik hər kəs üçün fərqli anlayışdır.
Bir tek solgun, üzgün çehre görmeyeceksin; hiçbir derdin olmayacak, ne Danıştay davaları, ne borsa, ne şirket, ne rapor, ne bakan, ne rütbe, ne terfi... Bütün konuşmalar candan olacak. Evden taşınma derdin olmayacak... Yalnız bu nelere değmez! Bir de buna hayat değil diyorsun.
— Değil, kardeşim, değil.
— Nedir, öyleyse? Ştoltz bir düşündü, bu hayata bir isim aradı:
— Bu... bir çeşit Oblomovluktur, dedi.
Oblomova görə bu idi xoşbəxtlik hərəkətsizlik,hər şeyi ərtələmə,sakit durğun həyat,heç nəyi düşünmədən,dərd etmədən,özünü yormayacağın həyat.Bəs insan bu durğun həyatdan bezməz? Bu xəbərsiz ölüm deyilmi?
Sadəcə bədəninin yaşadığı,ruhunun öldüyü həyat.
— Hayatın ideali bir yerde oturmaksa ne diye insanlar her tarafta demiryolları yapıyor, gemiler işletiyorlar?
Bu adamlara teklif edelim, İlya, dursunlar: Bİzim bir yere gitmeye niyetimiz yok, diyelim.
İnsan yaşadıqları,yaşatdıqları,yaratdıqları ilə var olur.Bu həyatda xoşbəxt anlar,kədər sevinc bir aradadır.
Hər kəs Oblomov olarsa,bu həyat nəyə lazımdır?!Yalnız imkanlı insanlar rahat yaşamaq haqqına sahibdir?
İmkanlarını daha da artırıb,imkansızlar üçün imkan yaratmaqdır həyat mənə görə.Hər kəsin bacarığını xeyir yolunda istifadə etməsidir.Əsl həyat bir insanın həyatına toxunmaqla olur.Onda həqiqətən var olur insan.
Vay o insanın halına ki yalnız özü üçün yaşayır.
Şimdi ne yapmalıydı?
İleri mi atılmalıydı, yoksa olduğu yerde mi kalmalıydı?
Bu soru, Oblomov için Hamlet'inkinden daha derindi. İleri atılmak, hırkasını yalnız omuzlarından değil, zihninden ve ruhundan atmak, tozları ve örümcek ağlarını yalnız duvarlardan değil, gözlerinden de silmek, dünyayı yeniden görmek demekti.
Doğma hiss etdirdi bu kitab mənə.Özümü yazlıq evdə,
həmin Viborg məhəlləsində,Oblomovun evində hiss etdim.Bitirmək istəmədim o evdən çıxmamaq üçün…
Həyəcanlandım,əsəbləşdim,sevindim,kədərləndim.Rəngarəng duyğular yaşatdığı üçün sevdiyim əsər oldu.
Yekun olaraq anladım ki..
Bəzi şeyləri dəyişmək bizim əlimizdə deyildir…
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.