Kürk Mantolu Madonna’yı ilk defa 3 yıl önce liseye giderken okumuştum.O zamana kadar hep yabancı yazarların kitaplarını okuyordum ve Türk edebiyatını çok da takip etmiyordum.Kürk Mantolu Madonna da bu kadar popüler bir kitap olunca belkide Türk edebiyatına giriş için iyi bir başlangıç olacağını düşünmüştüm.Ne yazık ki benim için tam bir hayal kırıklığı olmuştu bu okuma deneyimi.Bunun belli başlı sebepleri var tabiki de.
En öncelikli sebeplerden biri de burada bazı arkadaşların yorumlarında bahsettiği gibi kitabın bazı yerlerinde zaman tutarsızlığı olması ( Raif efendinin kızlarının yaşları,Almanya’da geçirdiği süre vs.) Böyle basit hataları görmek beni çok şaşırtmıştı.
Bir diğer neden , kitabın karakterlerle empati yaptıramama sorunsalı.Ben açıkçası ne Raif Efendiye ne de Maria Puder’e üzülebildim.Normalde neredeyse okuduğum bütün kitaplarda, karakterlerin dertleri derdim olur, üzüntüleri ise üzüntüm.Ancak bu kitapta böyle olmadı aksine okurken sinirlendikçe sinirlendim çünkü bu kitabın sonunun böyle bitmesi dış etkenlerin değil Raif Efendi ve Maria Puder’in karakteri ve kendi aldıkları kararlardı.Yorumlarda sürekli okuduğum şey ah vah işte kavuşamayan aşıklar da , böyle ne kadar çok insan var da , kendimi gördüm de vs vs.Şimdi lütfen gerçekçi olalım ve şunu anlayalım.Aşk yeri geldiği zaman uzaktan izleyip seyircisi olduğumuz canınız sıkılınca ya da vazgeçince kenara attığımız bir oyuncak değildir, olmamalı da zaten.Aksine iki tarafın da çaba sarfedip mücadele verdiği bir şeydir aşk.Eğer ortada mücadele yoksa ve kolayca vazgeçilebiliyorsa da o şey de zaten aşk değildir.Bu kitapta da bu var.Raif Efendi ve Maria Puder kavuşamıyor çünkü ikisi de hiçbir şey koymuyor ortaya bu aşk için.
Orijinal olmayan konu, sıfır karakter gelişimi,olmayan mekan tasviriydi vs derken sona, yani inanılmaz arabesk bulduğum karşılaşma sahnesine geliyoruz.Bu sahnede duygulananların aksine ben yine bir şey hissedemedim çünkü yine yüzeysel, yine basiretsiz aciz Raif efendinin bile doğru düzgün tepki veremediği bir sahneydi.Yine mücadele vermeyen bir adamın, bir şeylere sahip olmak istediği ama olamadığı için de içine kapandığını gördük.
Sonuca gelirsek, belki de yazdıklarımı çok ağır bir eleştiri olarak düşünüyorsunuz ancak ben de bu kadar övülen, Türk edebiyatında önemli bir yer etmiş bir yazarın bundan daha iyisini çıkarabileceğini düşünmüştüm.Bu kadar yüksek puanlama almasını da maalesef ki birazcık sürü psikolojisine bağlıyorum ve iyi günler diliyorum.
·
176 Gösterim
1 Yorum
Eleştirin kesinlike abartı değil. Noktası noktasına seninle aynı hissettim. Özellikle olurken sinirlendim derken içime bir su serptin doğrusu Tek böyle hisseden ben değilmişim demekki. Gerçekten sırf bitsin de kurtulayım diye okudum. Raifin ise pasifliği ve pısırıklığı beni çıldırttı.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.